'Bladzijden uitgescheurd met tekst die ik wilde gebruiken'

Gerrit Krol, een schrijver in een overgangsfase. Wat is volgens hem het verband en het verschil tussen beide boeken?

“Het nieuwe boek is een vervolg op het oude: de geschiedenis loopt door, maar moet onderbouwd worden met elementen uit het eerste boek. Omdat er nu van een veel grotere afstand in de tijd naar dat verleden wordt gekeken, is het ook anders dan zoals het in het eerste boek wordt voorgesteld. Als jij terugkijkt op de laatste twee jaar dan zien die er anders uit dan wanneer jij over twintig jaar op diezelfde twee jaar terugkijkt.”

“Vergelijk het met het besluit om na twintig jaar een verdieping bovenop je huis te zetten, dan moet je ook van alles aan de onderverdieping doen, je moet hem versterken, er moeten andere aan- en afvoerbuizen komen, misschien moeten zelfs de fundamenten aangepast. Zo is het ook met 'Middletons dood', waarvan het eerste gedeelte een volledig verbouwde kopie is van 'De ziekte van Middleton'.”

“Pipper is niet in ontwikkeling, hij blijft het hele boek door lijden aan de ziekte van Middleton. Wouter daarentegen bereikt het punt dat hij niet meer het slachtoffer is van zijn lusten of verlangens, hij weet er paal en perk aan te stellen, sterker nog: hij weet ze te besturen en heeft ze aan het eind helemaal niet meer nodig, waarschijnlijk omdat hij een goeie vrouw heeft. Hij heeft dan, zoals hij zelf zegt, een cleane geest, hij is niet langer afhankelijk van de plaatjes. Hij is genezen van de ziekte van Middleton.”

“Toen ik aan de nieuwe roman begon, heb ik twee exemplaren van de oude roman uit de kast gepakt, want aan beide kanten van de bladzij staat tekst, en datgene uitgescheurd wat ik wilde gebruiken als basis voor het nieuwe boek. Wat ik niet heb meegenomen dat zijn gedeelten die mij verveelden omdat ze te langdradig zijn, filosofische stukken, tussenverhaaltjes, hoe leuk en mooi ze ook waren, alles wat niet past in een dramatisch, strak aangelegd boek.”

“Ik geloof dat ik toen ongeveer honderd bladzijden overhield. Toen heb ik mij afgevraagd hoe de nieuwe hoofdpersoon Wouter denkt over zijn verleden (als Pipper dus) en aangezien ik in zekere zin zelf die hoofdpersoon ben, kon ik beslissen dat alle weke, vluchtende stukken, de ironische en ludieke, eruit moesten, want zo denk ik niet meer, zo wil ik niet meer denken. Hoe meer ik eruit kon knikkeren, hoe liever het mij was. Ik hield veertig bladzijden over en daar heb ik veel bij geschreven dat het karkas moest vullen. En ik heb de geschiedenis van de laatste twintig jaar eraan toegevoegd.”

“De toon van het hele boek is harder en scherper en dat zorgde er uiteindelijk voor dat sommige dierbaarheden alsnog moesten sneuvelen, zoals de zin: 'En ik kreeg dezelfde sensatie als een keer toen ik in een volle bus in de door de lage zon in brand gezette Wieringermeer reed: het sterke gevoel dat wij allemaal allang gestorven zijn.' Dit soort melancholieke overwegingen past niet meer in 'Middletons dood'.”