Okura Hotel wil van zijn Japanse imago af

Het Okura Hotel, dat kolossale flatgebouw op de grens van de Amsterdamse Pijp en de Rivierenbuurt, wordt van buiten door niemand bewonderd. Behalve misschien door mensen die weten dat je het gebouw als barometer kunt gebruiken.

Na zonsondergang worden de lichten ontstoken op de 75 meter hoge daklijst: blauw licht voorspelt een zonnige dag, zonnig, groen betekent slecht weer, en kleurloos betekent kleurloos.

Toch wordt over het Okura Hotel altijd met ontzag gesproken. Vanwege z'n twee beroemde Japanse restaurants, of de vijf sterren die louter luxe uitstralen, en in ieder geval vanwege het uitzicht dat je hebt als je naar binnen en naar boven durft...

Onlangs werd Okura, voor vijftig procent in Japanse handen en met ABN-Amro als aanzienlijke aandeelhouder, uitgeroepen tot één van de honderd beste hotels van de wereld. Slechts twee Nederlandse hotels kunnen prat gaan op die titel. Het Amstel Intercontinental, dat van de 68e naar de 74e plaats daalde, en het Okura, dat als nieuwkomer binnenkwam op nummer 93. Het Oriëntal in Bangkok is al jaren de onbetwiste nummer één. De lijst wordt ieder jaar opnieuw samengesteld en gepubliceerd door het Amerikaanse financiële tijdschrift Institutional Investor. Dat tekent meteen de relativiteit van de lijst, want een hotel dat toevallig buiten de financiële centra in de wereld is gesitueerd, maakt nooit kans op een plek in deze top-honderd. Aan de andere kant wordt een nominatie door de hotelwereld algemeen beschouwd als een belangrijk blijk van waardering.

TAPIJT Hoewel de twee Japanse restaurants van Okura 'goudmijntjes' zijn, en het shoppingcentrum onder het hotel duidelijk bloeit vanwege Japanse bezoekers (er is een Japanse herenkapper, een grote Japanse boekwinkel en een Japanse delicatessenzaak) wil het Okura Hotel af van het Japanse imago. Is dat niet jammer?

Verend over het tapijt dat door het hele hotel ligt, en waarin de Hollandse tulp en de Japanse berg Fuji in zachte kleuren met elkaar zijn verweven, dringt zich de vraag op of de kracht van Okura niet juist zit in die mengeling van culturen. Wordt het niet gauw een gewoon saai, standaard Holiday Inn-achtig zakenhotel als je het Japanse niet koestert? De inrichting van de kamers is smaakvol dankzij een Japanse toets van hout en felle kleurtjes. De lobby is 's ochtends vroeg meteen gezellig door het zachte gekwetter van een onberispelijk geklede crew van de Japanese Airlines. Terwijl op de bovenste verdieping van het hotel een belangrijke finale van een Japanse Go-wedstrijd wordt gespeeld, legt public relations manager Marie-Hélène Diessen uit dat het Japanse imago toch afschrikt: “Alleen al onze vijf sterren stoten mensen af die géén zakelijk excuus hebben om binnen te komen. Een Japanse uitstraling maakt die drempel nog een stukje hoger. Vandaar dat we in ons plan de campagne voor de komende jaren besloten hebben om veel Delfts blauw in onze advertenties te stoppen. Vooral op Amerikanen maakt dat een veel toegankelijker indruk.”

FITNESS CENTRUM De buiging die Okura heeft moeten maken om de Amerikaanse gast binnen te halen, is dieper dan die van de gemiddelde Japanner. De bouw van een Health Centre, in een dependance achter het hotel, kostte maar liefst 5,5 miljoen gulden. Via een soort terminal-slurf kom je in dit beeldschone en meer dan luxueuze fitness centrum, waar je onmiddellijk opbotst tegen stapels wollige, mosgroene handdoeken. Vier medewerkers staan klaar om te masseren of een fitnessprogramma te bespreken. In lig- of zitpositie fietsend op een Nautilus-computer kan de sportieve hotelgast tegelijkertijd naar CNN kijken of de beursberichten bestuderen. En wat is dat voor helder geklater in de verte? We wentelen een marmeren trap af en komen bij een zacht-verlicht achttien meter lang zwembad, dat voorzien is van jetstream (voor wie tegen de stroom op wil zwemmen). Zwemmers hebben vanuit het water uitzicht op de Japanse tuin, en kunnen zich op deze verdieping ook ontspannen in een (dames)sauna, Turks stoombad of Jaccuzi (bubbelbad).

“De totale investering zal het Okura er naar alle waarschijnlijkheid nooit van zijn leven uitkrijgen”, zegt Marie-Hélène Diessen laconiek. “Bovendien is het bekend dat slechts een klein percentage van de gasten daadwerkelijk gaat fitnessen.” Toch was de dure aanbouw onvermijdelijk. Geen Amerikaanse reisorganisatie boekt namelijk nog een hotel zónder fitness-faciliteiten. Diessen: “We hadden ons er natuurlijk van af kunnen maken met een bescheiden badje en een paar work-outs, maar dat is niet onze stijl. Als we iets aanpakken, doen we het groots.”

REAL MADRID Met dezelfde aanpak zijn ook de kamers in Okura gerenoveerd. Met name in de suites, waarin één kamer niet voldoende is om de gast te herbergen, merk je niets meer van een saai flatomhulsel. De presidential suite heeft behalve een royale slaapkamer en een enorme marmeren badkamer, ook een zitkamer met vergadergedeelte en aparte wc voor gasten. Welke VIPS hier slapen zal Okura nooit onthullen, maar het is algemeen bekend dat sterren als Julio Iglesias en saxofonist Kenny G vaste klant zijn. Ook logeerde er onlangs het complete team van Real Madrid. De voetballers zullen waarschijnlijk gewoon in de standaardkamers van vierhonderd gulden per nacht hebben geslapen, want er is maar één Presidential Suite, en die kost 2450 gulden. Exclusief ontbijt.

Nieuw in Okura zijn de ladies executive rooms. Ook iets dat er, net als een health centre, tegenwoordig bij hoort. Als een zakenvrouw in Okura om een eigen zakenvrouwenkamer (¿645,-) vraagt, komt ze terecht in een ruimte met rond gedrapeerde gordijnen, met een pedicuresetje en een voetenbad in de badkamer, bladen en een bloemetje op tafel en een föhn die niet in de muur vastgeklonken zit. Volgens Marie-Hélène Diessen gaat het vooral om extra aandacht voor alleen reizende vrouwen. Ze worden niet naar het kleinste hoekje van het restaurant verbannen, en als ze willen dineren op hun eigen kamer kunnen ze kiezen uit een paar light-maaltijden. Bovendien wordt er in de parkeergarage een plekje dicht bij de ingang voor hen vrijgehouden. “Dat is allemaal belangrijker dan die zogenaamd vrouwelijk gedrapeerde gordijnen.”