De nationale dag van rouw was haast als alle andere dagen

Van onze verslaggeefsters PARIJS - Venijnig tikt een oudere dame tegen het loket. “De minuut is allang om, hoor”, roept ze tegen de lege stoelen aan de andere kant van het glas. Woedend draait ze zich om naar de rij wachtenden achter haar. “Ik heb schoon genoeg van die hypocriete verering van Mitterrand.”

De klok wijst drie minuten over elf. Het postkantoor bij Boulevard Garibaldi in het vijftiende arrondissement van Parijs komt langzaam tot leven. De beambten schuiven achter het loket en de klanten wagen weer een praatje met bekenden. Behalve de protesterende dame hebben ze zich voorbeeldig aan de voorgeschreven stilte gehouden.

Het eerbetoon aan de maandag overleden oud-president Mitterrand vond gisteren plaats op de dag van de nationale rouw in Frankrijk. Precies om elf uur stopten metro's, treinen en bussen, waar ze zich ook bevonden. In openbare gebouwen trokken ambtenaren zich schielijk terug. En op schoolpleinen stroomden leerlingen en docenten samen om de oud-staatsman te herdenken.

Eerder die ochtend stond het gehele onderwijs in het teken van Mitterrand. De leerkrachten gingen in op zijn rol in de wereldpolitiek, ze hielden een verhandeling over staatsinrichting of ze lieten hun leerlingen collages maken van recente krante-artikelen. De minister van onderwijs had in een rondschrijven uitdrukkelijk gevraagd of de lessen konden worden aangepast.

In één plaats bleven de schoolbanken echter leeg: in Jarnac, de geboorteplaats van Mitterrand, waren alle schoolkinderen aanwezig bij de militaire plechtigheden en de begrafenis. Verder was geen enkel openbaar gebouw gesloten. De vlaggen hingen wel halfstok.

Op 6 april 1974, drie dagen na de begrafenis van Mitterrands voorganger Georges Pompidou en tegelijkertijd met de mis in de Notre-Dame, lag het openbare leven wel degelijk stil. Tijdens de dienst die eveneens om elf uur begon, gingen alle winkels in de omgeving dicht uit respect voor de overledene.

De scholen, musea, hulpverleningsinstellingen en postkantoren waren de hele dag gesloten.

De radio en televisie hadden een aangepast programma (vooral klassieke muziek en verslagen van de ceremonies) en in de theaters en bioscopen waren alle voorstellingen geannuleerd.

François Mitterrand had voor zijn dood te kennen gegeven dat hij dat allemaal niet wilde. Dus was de dag van nationale rouw bijna een dag als alle andere. Na de rechtstreekse uitzending van de begrafenisplechtigheden volgden de lotto-uitslagen en daarna het spelletjesprogramma 'Qui est Qui?'