Een echte Franse Berlioz

Met zijn nieuwe Orchestre des Champs Elysées rukt dirigent Philip- pe Herreweghe op in de muzikale historie. Rust, souplesse en natuurlijkheid ademen zijn opnames. Spektakel is geen doel op zich, maar komt voort uit de partituur en de alchemie tussen zangers, orkest en dirigent.

Die alchemie is er in optima forma in Herreweghe's BERLIOZ (Harmonia Mundi 901522). Daarop staan een zeer bekend meesterwerk, de liedcyclus 'Les nuits d'été', en een onbekende compositorische poging om een Prix de Rome te verwerven (de cantate 'Herminie'). Voor beide werken nodigde Herreweghe zangeressen uit wier moedertaal het Frans is. Sinds lang is er dan nu weer een 'Nuits d'été' die gezongen wordt door iemand met een natuurlijk klinkende Franse dictie - en dat heeft positieve gevolgen voor het muzikale resultaat. De Zwitserse mezzo Brigitte Balleys (hier bekend door haar verzengende Nero in Monteverdi's 'Poppea') heeft een zeer groot, opwindend stembereik. Door enige transposities kan zij met gemak de verschillende liederen (die Berlioz voor diverse zangers orkestreerde) aan. Samen met Herreweghe en het orkest bereikt zij een onvoorstelbaar mooie climax in 'Le spectre de la rose'. En in 'Sur les lagunes' zingt zij op het woord 'linceul' zeer knap de lage variant. Voor 'Herminie' treedt de mij volslagen onbekende sopraan Mireille Delunsch voor het voetlicht. Zij is wat je noemt een echte ontdekking (Herreweghe heeft oren aan zijn hoofd!). Vertwijfeling, haat en medelijden weet deze zangeres prachtig uit haar stem te toveren. Herreweghe en zijn orkest begeleiden magnifiek; de ruisende klank van het oude instrumentarium doet veel voor Berlioz' muziek.