Lucille

Vorige week vertelde ik op deze plaats over Nathan, die hardnekkig mijn schoonvader is gebleven, hoewel mijn huwelijk met zijn zoon twintig jaar geleden werd ontbonden. Nathan is getrouwd met Lucille. Ze zijn in New York geboren en getogen. Maar omdat hij de barre winters niet kon verdragen, verhuisden ze na hun pensioen naar het warme Florida, een reservaat voor uit New York ontsnapte bejaarden.

Her en der in Florida zijn vergrijsde gemeenschappen ontstaan, die als het ware zichzelf bedruipen. Ze hebben een raad van bestuur, een medezeggenschapsraad en wat al niet. Regelmatig worden er verkiezingen gehouden. Daarbij lopen de spanningen tussen de wedijverende bejaarden bijna even hoog op als bij verkiezingen voor de senaat of het presidentschap. Breekbare oma's en opa's bestrijden elkaar op leven en dood.

Toen Lucille zich eens kandidaat stelde, kreeg ze haar naaste buurvrouw Edna als tegenstander. Met tongen scherp als scheermessen voerden de dames een haat-campagne. Beiden leden een nederlaag, maar de vijandschap bleef bestaan. Lucille en Edna kunnen elkaar niet luchten.

De woongemeenschap van mijn schoonouders ligt op zo'n vijftig kilometer van Miami. Vlakbij bevinden zich de Everglades, een uitgestrekt moerasgebied waar krokodillen leven. Door de wijk van Nathan en Lucille loopt een wirwar van kanalen en kanaaltjes, die met de moerassen in verbinding staan. Zo kan het af en toe gebeuren dat een verdwaalde krokodil opduikt in een van de aangeharkte achtertuintjes.

Gedurende langer dan een jaar kregen mijn schoonouders elke middag bezoek van een krokodil die op hun grasveld kwam zonnebaden. Nathan vond dat niet bezwaarlijk, maar Lucille was dodelijk bang van het beest.

,,Hij is wel vijf meter groot!'', klaagde ze aan de telefoon met mij. ,,Het is een griezel!''

De plaatselijke krokodillenvanger moest eraan te pas komen. Hij heet Jim en hij voert zo'n krokodil een snee brood die aan twee kanten dik besmeerd is met pindakaas, waardoor de kaken van het dier als met cement verzegeld raken. Vervolgens brengt hij de indringer per boot naar het moeras terug.

Maar de krokodil van mijn schoonouders was er eentje met een bord voor zijn kop. Hoe vaak Jim hem ook verwijderde, 's anderendaags klauterde hij opnieuw uit het kanaal om zich met een brede grijns in hun tuin te installeren. ,,We raken hem in geen eeuwigheid kwijt!'', wanhoopte Lucille.

Inmiddels is zij van de ongewenste gast verlost. ,,Weet je het al?'', zei ze laatst verontwaardigd tegen me. ,,Onze krokodil gaat vréémd! Sinds twee weken komt hij niet meer bij ons, maar hiernaast, in de tuin van Edna. Nou vraag ik je. Wat heeft hij bij dat mens te zoeken?''

Edna glorieert. Jim heeft al een paar keer aangeboden de krokodil voor haar te vangen, maar ze laat het beest tussen haar begonia's wortel schieten en schept erover op. ,,Er zit een tamme krokodil in mijn tuin!'', gnuift ze in het bijzijn van Lucille tegen andere leden van de woongemeenschap. ,,Wat zijn dat gezellige dieren! Ik wil nooit meer een poedel, geen denken aan!''

Lucille is er verslagen onder. ,,Er zijn hier wel honderd tuinen'', zegt ze. ,,En hij gaat uitgerekend in die van Edna zitten!''

,,Je was toch niet zo kapot van die krokodil?'', vraag ik voorzichtig. Ze slaakt een diepe zucht. ,,Eerst niet'', zegt ze. ,,Maar ik begon me net aan hem te hechten.''