Unieke opleiding moet blijven

De auteur is emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam

Maar er was en is nog een reden voor voorzichtigheid, hoe wonderlijk het ook klinkt in deze tijd van herbronning en herbezinning. Van de faculteiten waar de Nederlandse Hervormde Kerk haar studenten laat opleiden is alleen aan de Amsterdamse faculteit de reformatiegeschiedenis een speerpunt in onderwijs en onderzoek en in een unieke drievoudigheid: calvinisme mede dankzij een recente hervormde benoeming, lutheranisme, mennonitica c.q. anabaptistica met aandacht voor de wortels van die bewegingen in de middeleeuwen. Het heeft tot een aanzienlijk aantal promoties (twee cum laude) geleid in goed samenspel tussen faculteit en kerkelijke hoogleraren, terwijl er nog meer in voorbereiding zijn. Het belang van deze zaken wordt ook door de universiteit erkend door de mogelijkheid van universitaire dubbelbenoemingen ook voor kerkelijke hoogleraren.

Zou men uitgerekend deze mogelijkheid van opleiding en onderzoek laten schieten? Gaat men daar de hervormde opleiding weghalen? En dat terwijl de roep om bezinning op onze gemeenschappelijke wortels in SoW-verband nog nooit zo luid is geweest? Om dan nog maar niet te spreken van het contact met en de praktijkervaringen van de studenten in een stad als Amsterdam?

Goede hervormde vrienden, u kunt toch niet twijfelen aan het belang van dit alles?