Boogert boekt wonderbaarlijkste overwinning uit haar loopbaan

MELBOURNE (ANP) - De excuses flitsten door het Flinders Park van Melbourne. Jan Siemerink, Sjeng Schalken, Paul Haarhuis, Fernon Wibier en Jacco Eltingh sneuvelden in de openingsronde van de Australian Open 1997. Alleen Kristie Boogert bereikte gisteren de tweede ronde.

Dat laatste was een even groot wonder als raadsel. De Zuid-Beijerlandse speelde haar eerste wedstrijd sinds eind oktober vorig jaar. In haar vakantie struikelde ze en liep een blessure op aan het kapsel van de meniscus in de rechterknie, die gevolgd werd door drie ontstekingen rond de knieschijf. Vorige week mocht ze nog slechts één minuut tennissen en vijf minuten hardlopen. Desondanks stuurde haar nieuwe trainer Henk van Hulst, ook de man achter Haarhuis, Eltingh en Schalken, Boogert naar de Australian Open. Als doorbreking van de dagelijkse sleur en als voorbereiding op haar daadwerkelijke rentree, eind januari in Tokio.

Boogert miste wedstrijdritme en conditie. Toch versloeg ze tot haar stomme verbazing Nicole Arendt, de dubbelpartner van Manon Bollegraf, in drie sets (3-6, 6-3, 6-4). Fraai was het allemaal niet op baan 15, maar de zwaarbevochten zege in bijna twee uur betekende voor Boogert een opsteker van jewelste en een plaats in de tweede ronde, waarin zij uitkomt tegen de Italiaanse Rita Grande, de nummer 69 van de wereld. Wellicht ligt er dus nog meer voor de 23-jarige Zuid-Hollandse in het verschiet. “Nog een meevaller”, zei Boogert na haar wonderbaarlijkste overwinning uit haar loopbaan. “Een goedmakertje voor 1996, want dat was echt een slecht jaar.”

“Kan je voorstellen wat het vrouwentennis inhoudt”, zei Siemerink met een sarcastische ondertoon. De frustraties van de 26-jarige linkshander werden gevoed door zijn verlies tegen Christian Ruud: 6-3, 6-4, 5-7, 2-6, 8-10. Op zijn 23e Grand Slam en zevende Australian Open was de Rijnsburger voor het eerste in zijn loopbaan geplaatst (als dertiende) en tegen de Noor Ruud had hij na twee sets de wedstrijd in zijn broekzak. Dat dacht iedereen en dat zag iedereen. “Ik niet”, aldus de verliezer. “Ik had dat gevoel nooit.” Het tekende zijn gebrek aan zelfvertrouwen na zijn matige optredens en nederlagen in de eerste ronden in Doha en Sydney.

Siemerink maakte bovendien de kolossale fout om de Noorse baseliner de gelegenheid te geven om in de wedstrijd te groeien. De 24-jarige Ruud pakte de derde en vierde set en liep in vijfde set zonder mankeren naar een voorsprong van 5-2. Bij deze uitzichtloze achterstand veerde Siemerink nog eenmaal op. Hij kwam langszij, 5-5, verwierf na bijna vier uur op 7-7 twee breekpunten op de service van Ruud, maar benutte die kansen niet. “Daarvan had ik er natuurlijk één moeten maken”, wist de flegmatieke Siemerink, die begin deze maand een nieuwe sponsor (Asics) voor vijf jaar aan zich bond.

Ervaring

Heroïsch was de tegenstand die Sjeng Schalken bood aan Jim Courier, winnaar van de Australian Open in 1991 en 1992. De 20-jarige Limburger dwong de Amerikaan tot overwerk (7-6 3-6 6-4 1-6 6-8). Courier moest harder werken dan hem lief was, want de backhand van Schalken was machtig. In de derde set boog Schalken een achterstand van 0-3 om in setwinst (6-4), in de vijfde rende hij van 1-5 naar 6-5. In de slotfase verloor hij door gebrek aan ervaring en lef. “Courier had meer inhoud”, gaf Schalken, teruggezakt naar de 85e plaats op de wereldranglijst, toe. “We waren aan elkaar gewaagd. Ik had wat vaker op de belangrijke punten naar het net moeten komen, die durf miste ik.”

Dat deed Haarhuis ook tegen de Slowaak Karol Kucera. De 30-jarige Brabander verloor eveneens in vijf sets: 1-6, 6-3, 3-6, 6-4, 4-6. Haarhuis mopperde niet over zijn vorm, over de hitte, over de vliegen, over de trage baan, over de zachte ballen of over zijn tegenstander. Hij had zo zijn eigen smoes bedacht voor zijn nederlaag. “Het was moeilijk tennissen tegen de wind in”, zei hij, zonder in lachen uit te barsten. Alsof hij de helft van de partij niet met wind mee had gespeeld. Het was de vijfde keer in acht Australian Opens dat Haarhuis in Melbourne al in de eerste ronde werd uitgeschakeld.

De qualifiers Eltingh en Wibier waren kansloos tegen de Amerikaan Washington (3-6, 7-6, 3-6, 2-6) en Filip de Wulf uit België: 4-6, 2-6 en 5-7). Eltingh had tegen Washington na de winst van de tweede set een minieme kans in de derde. Op 2-2 verzuimde de Heerdenaar een breekpunt te verzilveren. “Ik kon niet doordrukken”, klaagde hij. Na dat verzuim gaf Washington hem geen schijn van kans meer. Wibier miste tegen de hardhitter De Wulf vorm. Hij was met veel veine door de kwalificaties gekomen, bemerkte tegen De Wulf vooruitgang in zijn spel maar te weinig om ook maar een moment aanspraak te kunnen maken op winst.

De talloze excuses op Flinders Park klonken gemeend, en teleurstellingen leken allerminst gespeeld. Maar de feiten, ook geconstateerd door technisch directeur Stanley Franker, bleven keihard overeind. De complete Nederlandse mannentop, zonder de afwezige Richard Krajicek, ging 'down and under' in Australië. Dat belooft niet veel goeds voor de Davis Cup-ontmoeting van 7, 8 en 9 februari in Boekarest tegen Roemenië.