Sport voor scooterbezitters: regels ontduiken

Bij de aanblik van een langssuizende fluorescerende scooter, liefst omgeven door een housedreun, is 'milieubewust' wel het laatste wat in het hoofd van de argeloze fietser opkomt. Toch vulde bijna de helft (47 procent) van de duizend door de Stichting Nationaal Jeugddebat ondervraagde jongeren 'eens' in op de vraag of ook scooterrijders milieubelasting zouden moeten betalen. In maart zullen alle stellingen, over onder andere geweld, milieu en politiek, besproken worden tijdens het Nationaal Jeugddebat in de Tweede Kamer.

Misschien dachten de ondervraagden met dit politiek correcte antwoord het slechte imago van de scooterbezitter wat op te vijzelen. Een regeltje of wat meer zal echter weinig uitmaken: veel brommerbezitters maken er een sport van om ieder gebod behendig te ontduiken. Laat staan dat ze braaf gaan bijdragen aan het milieu.

Behalve door rood rijden en over de stoep scheuren, is te hard rijden de meest voorkomende overtreding. Nederland telt, na een onstuimige groei in de afgelopen jaren, zo'n half miljoen scooterbezitters. De meesten zijn tussen de 16 en 18. Het verlangen naar zo'n glimmende tweewieler waarmee je, drie jaar voor de wereld je volwassen verklaard, al lekker voor de dag kan komen, betekent flink sparen. Een beetje scooter kost 3000 tot 6000 gulden.

Nog fijner is het als 'ie hard kan. Officieel mag de bromscooter maximaal 45 kilometer per uur rijden. Na een kleine technische ingreep van malafide fietsenwinkel of de bezitter zelf, haalt een motorscooter met gemak 70. Zonder helm rijden kan ook, gewoon het gele verzekeringsplaatje voor brommers vervangen door een oranje voor snorfietsers. Mag niet, maar de kans dat de politie erachter komt, is volgens de bezitters nog steeds erg klein. De ultieme knutselaar maakt z'n scooter helemaal af door een gettoblaster in de opbergruimte onder het zadel te bouwen, de boxen vastgeschroefd in het handschoenenkastje onder het stuur. Met decibellen hiphop die eruit knallen, blijft je dure aanschaf tenminste niet onopgemerkt.

De spectaculaire verkoop is enigszins geluwd door het sinds twee jaar verplichte theorie-examen. Ingevoerd om jongeren erop te wijzen dat ze niet onsterfelijk zijn en zich dus aan de verkeersregels moeten houden. Vorig jaar kwamen er 88 brommerrijders om, 2187 belandden in het ziekenhuis.

Het ministerie van verkeer zoekt nog naar een manier om ook voor brommers een nummerbord verplicht te stellen, zodat de berijder bij overtredingen te traceren is. Maar door de wildgroei aan modellen en het geknutsel, zijn veel brommers volgens het ministerie voorlopig niet te registreren.

Een kenteken zou ook de vele brommerdieven kunnen ontmoedigen, want nu zijn scooters bij wisseling van eigenaar niet terug te vinden. Scooterbezitters wapenen zich met een alarm, een ware domper op de Piaggio-vreugde. Gillende sirenes als er eentje van z'n standaard schiet, bij voorkeur 's avonds laat en natuurlijk niemand in de buurt om 'm af te zetten. In met name de grote steden worden trotse bezitters zelfs van hun scooter gemept en moeten machteloos toekijken hoe een ander ermee vandoor gaat.

Al dit scooterleed leidt onvermijdelijk tot een tegenbeweging. Niks scheuren, niks opvoeren, maar rondtoeren in retrostijl. Steeds vaker kiezen jongeren voor een jaren-zeventig-schakelbrommer, bleek tijdens de jaarlijkse Motorrai. De Puch, inclusief pothelm, is terug van weggeweest. Dorien Pels