'Een maaltijd op een wereldbrug'

ROTTERDAM - Meneer Eichhorn zegt geen 'nee' tegen nog een kopje koffie. Maar zijn echtgenote maakt de serveerster op de Erasmusbrug kenbaar dat ze genoeg heeft. Dat ze vanaf nu haar blik op de geknikte pyloon, de rivier, de schoonheid van háár Rotterdam wil richten.

“Normaal wandelen we iedere zondag vijftien kilometer”, zegt de 70-jarige inwoonster van de Rotterdamse wijk Overschie. “Maar deze zondag is anders, een dag als deze komt nooit meer terug, het is fijn om er bij te zijn. Daarom zitten we hier.”

Zo'n vijfduizend Rotterdammers genoten gisteren van een brunch op de afgelopen woensdag officieel geopende, nieuwe verbinding tussen de noord- en zuidoever van hun stad. De belangstelling voor de maaltijd van luxe broodjes, eieren, vruchtengebak, fruitsalades, koffie, thee en jus d'orange was enorm: de onlangs via de gemeente verstrekte kaarten waren binnen twintig minuten 'uitverkocht'.

De mok met de tekst 'Erasmusbrunch, 8 september 1996', die alle vijfduizend gelukkigen op hun tafel aantreffen, mogen ze als aandenken houden. Mevrouw Eichhorn is er zuinig op, heel voorzichtig wikkelt zij haar beker in papier en stopt het geheel vervolgens in haar tas. Turend naar het water van de Nieuwe Maas en de vele tientallen passerende schepen vertelt ze wat deze brunch nu precies voor haar zo bijzonder maakt. “We zijn Rotterdammers en houden van de stad”, luidt haar nuchtere relaas. “We hebben weliswaar veel kritiek op allerlei zaken, de onveiligheid, de troep op straat, de drugsoverlast, het altijd maar verder willen bouwen en daarmee de onophoudelijk opgebroken straten, maar het blijft onze stad. We zouden nooit van z'n leven willen verhuizen. Is het ergens anders dan beter? Nee toch?” Meneer Eichhorn: “De Erasmusbrug is mooi, heel mooi. En deze brunch ook, ze hebben het heel goed georganiseerd. Ik heb er geen spijt van dat we vandaag niet zijn gaan wandelen.”

Rotterdam koestert de Erasmusbrug. Het volksfeest rond de opening, dat samenging met de Wereldhavendagen, bracht in drie dagen bijna 600 000 belangstellenden op de been. Voor de demonstraties van onder meer de koninklijke marine, voor de muzikale ensembles, voor het vuurwerk dat de stad zaterdagavond in een zee van licht deed veranderen. Maar bovenal trok de brug de aandacht. Op de tijden dat die open was, trok een lint van mensen van noord naar zuid, van zuid naar noord. Een mensenmassa die flaneerde, keek, zong en in extase bleef tot ijverige ambtenaren de toegangen vanwege de nadering van wéér een programma-onderdeel afsloten.

Lopen en nog eens lopen. De Rotterdammers en zij die dat niet zijn kregen er geen genoeg van. Aangemoedigd door een aantal muziekkorpsen en volkszangers die bekoorden met liedjes over de haven, Katendrecht èn Erasmus lieten zij zich telkens opnieuw verleiden voor een wandeling over de brug. Zij aan zij met wethouders als Hans Simons en Hans Kombrink zongen zij uit volle borst mee. 'De lichtjes flonkeren van verre', ik zie de haven al, van Rotterdam.'

Zelfs tijdens de bijna twee uur durende brunch werd er oneindig veel gelopen. Niet door de deelnemers, maar door degenen die in de valse hoop leefden ter plekke nog een toegangsbewijs in handen te krijgen. Een man met dochtertje op de schouders: “Ik heb in twee dagen al wel dertig keer de brug heen en terug gelopen. Volgens mij heeft Rotterdam er een nieuw verslavingsprobleem bij, bruggie lopen.”

Mohammed Abuleil, van Turkse afkomst en sinds twintig jaar inwoner van Rotterdam-Delfshaven, geniet na van de brunch. Hij kreeg zijn 'kaartje' via de overkoepelende organisatie voor migranten, die in totaal vijfhonderd toegangsbewijzen kreeg toebedeeld. “Een mooi aantal, we zijn hier ook heel goed vertegenwoordigd, maar de vraag was uiteindelijk heel wat groter dan het aanbod”, weet Abuleil. “Jazeker voel ik me Rotterdammer, meer zelfs dan Erasmus ooit heeft gedaan. Een brunch als deze bevordert het Rotterdam-gevoel bovendien aanzienlijk. Een maaltijd op een wereldbrug, dat geeft me een heerlijk gevoel. Maar ook hoop ik dat de brug de culturen in deze stad dichter bij elkaar brengt en dat er meer wederzijds begrip en verdraagzaamheid ontstaat. Met de bouw van deze brug heeft Rotterdam daarnaast nog een geweldige slag geslagen: de aanzet tot de 21e eeuw. Bedenk wel, we zijn de grootste haven en als dat dan met zo'n prachtige brug wordt geïllustreerd is er alle reden voor dankbaarheid.”

Een onbekende dame met parasol, jongetjes in het shirt van Feyenoord, oude Rotterdammers met een 'shaggie' tussen de knuisten geklemd, een heer met bolknak, prachtig geklede Surinaamse echtparen met hun kinderen en honderdduizenden anderen, voornamelijk anoniem. Ze vormen tijdens het feest van Rotterdam het fraaist denkbare decor, dat van mensen die van hun stad houden en daar op passende wijze blijk van geven.