jazz

'Dream of The Elders' verscheen als ECM 1572

Lang heeft het echter niet geduurd. Er was toch een te klein publiek voor de kwaliteitsjazz die de Bell's Club wilde programmeren. Het aangekondigde duoconcert van saxofonist David Murray en pianiste Aki Takase werd geannuleerd. Dat van het Dave Holland Quartet, waarnaar door velen werd uitgezien, kon gelukkig nog verplaatst worden naar het BIM-huis. Het optreden van het Dave Holland Quartet in een bijna uitverkochte zaal had een hoogtepunt van het seizoen moeten worden, maar werd dat niet. Waar het aan lag? Niet aan de inzet van de musici. Er werd uitstekend gemusiceerd en Dave Holland bewees opnieuw een zeldzame grootheid op de contrabas te zijn.

Waar het dan aan lag? Wel, toch aan de muziek. Musici kunnen zich nog zo inzetten, als de muziek geen aanleiding geeft tot enige diepgang, dan komt die er ook niet. En de meeste muziek noodde tot braafheid. Er werden mooie nummers gespeeld. Charles Mingus' 'Weird Nightmare' is bijvoorbeeld opgebouwd rond een spannende melodie; daar kun je wat mee doen. Vibrafonist Steve Nelson deed een poging, maar bleef steken. Hollands 'House - Never' en 'Dream of the Elders', de titeltrack van zijn nieuwe cd, mochten er zijn, evenals Eric Persons 'The Ring Leader', maar tot werkelijk muzikaal avontuur leidden die niet.

Het was alsof de musici zondagavond te mooi wilden spelen. Eric Person heeft een fraaie toon op zijn alt- en sopraansaxofoon, maar zich laten gaan, dat durfde hij niet. Hij beperkte zich tot het blazen van mooie, sierlijke nootjes. Person is nog jong. Misschien lag het daaraan. De iets oudere Steve Nelson is echter al evenmin een zwaargewicht. Een groot liefhebber van de vibrafoon ben ik nooit geweest en in die situatie bracht ook Nelsons spel geen verandering. Slagwerker Gene Jackson is er een van dertien in het dozijn, terzake, maar vervelend.

Op Dave Holland zelf viel niets aan te merken. Hij was de enige die af en toe de diepte in ging - zeker in zijn inleidende solo tot 'Dream of the Elders' gebeurde dat. Hij heeft op zijn bas een toon om van te dromen, zo bijzonder.

Wat me uiteindelijk nog het meest frappeert, is dat de bassist met dezelfde musici een alleszins genietbare cd heeft gemaakt. Als diezelfde muziek live niet boven een algehele saaiheid komt, kun je beter thuis de cd luisteren.