Een Engel in een Chinees kinderhuis

Pu Xiao Xu was wees. En ze was er bijna geweest. Ze werd ergens in China gevonden, naar een politiepost gebracht en vandaar naar het dichtstbijzijnde kindertehuis. Een klein meisje. Aan beide handen zitten vingers aaneengegroeid. Een pech-kind dus: meisje, niet volmaakt en misschien het tweede of derde op rij. Een rij die maar één kind groot mag zijn.

In het tehuis loopt Pu Xiao Xu - het kleintje uit Pu - een zware bronchitis op. Ze wordt er gevonden door een Engel. Een niet-Chinese vrouw, die aan een van de meest prestigieuze universiteiten van de wereld is afgestudeerd. Na haar studie staat niets een prachtige carrière in de weg, maar ze 'moet' naar China. Dat zegt de God waarin ze gelooft. Ze wordt docent aan een Chinese universiteit. Een oude dame vertelt haar van het staatskindertehuis. Ze zou er kunnen spelen met kinderen naar wie niet wordt omgekeken, dat doen meer vrouwen uit het Westen, partners van docenten die tijdelijk lesgeven aan scholen in de stad.

De vrouw gaat en dan weet ze het: daarom moest ze naar China. Met veel volhardend geduld en grote overredingskracht krijgt ze het volgende voor elkaar: ze mag een deel van het tehuis inrichten naar haar eigen inzichten. Met eigen personeel mag ze kinderen verzorgen. Kinderen die ze mag 'uitzoeken' in de andere delen van het tehuis. Pu Xiao Xu bijvoorbeeld, een wellicht ten dode opgeschreven kind zonder toekomst. En zo koos ze alle bijna veertig kinderen die er lagen toen wij er waren. Kinderen die er (bijna) waren geweest.

De reddende Engel veranderde niet alleen hun leven maar ook het onze. Want Pu Xiao Xu heet nu Anne-Lous: een prachtige bolle baby met guitige ogen. Ze werd onze dochter in juni 1995. Samen met een aantal andere ouders mochten we haar ophalen. En samen met die ouders zagen we met eigen ogen en roken we met eigen neus het verschil tussen de hemel en de hel. Die knusse baby-unit van onze Engel verschilde geweldig van de rest van het troosteloze en verveloze gebouw. Wij hebben dan ook geen dik rapport nodig om te kunnen vaststellen dat Chinese kindertehuizen niet de beste omgeving zijn om als kind op te groeien. Als je al de kans krijgt om te groeien.

Er wordt wel eens gezegd dat je ergens geweest moet zijn om erover te kunnen meepraten of oordelen. Ik weet dat niet. Wat ik wel weet is dat het je kan hélpen om het te begrijpen. Al is dat begrip misschien niet het begrip dat wordt verwacht.

Ik ben gaan begrijpen

- hoe fantastisch het is dat er Engelen zijn: mensen die niet alleen denken: “wat erg, het moest niet mogen. . .”, maar die er ook geduldig en volhardend wat aan doen;

- dat geboren worden altijd nog kansen geeft om een toekomst te krijgen en dat niet geboren worden die kansen bij voorbaat uitsluit;

- dat die kansen gelden voor het kind zelf, maar evengoed voor de mogelijke ouders en broers en zusjes, zoals wij. ..

Onze Engel doet werk dat ze doen moet. Zonder veel ophef en heel erg bescheiden. Het zijn geen grote en 'rumoerige' organisaties die haar ondersteunen. Van haar kunnen we geen fraaie antwoordkaarten verwachten. Voor haar geen televisie-acties, maar simpele deur-collectes in een aantal kerken. In feite is ze niet eens bekend. Ik noemde haar naam niet eens, omdat wel noemen haar werk alleen maar zou kunnen belemmeren.

Want, dat heb ik ook goed begrepen: Engel zijn in China kan gevaarlijk zijn.