Euthanasie, kerken en kabinet

Los van elkaar maar vrijwel tegelijk hebben zowel de rk bisschoppen als de Samen-op-weg-kerken met parallelle argumenten kritisch gereageerd op de voorgenomen 'legalisering-onder-voorwaarde' van euthanasie. En vandaag krijgen we in Groningen zelfs een bisschop die op het thema euthanasie is gepromoveerd. Is het in Nederland zo erg?

De kerken spreken van een 'onaanvaardbare breuk' (bisschoppen) en van een 'grens die niet mag worden gepasseerd' (Sow-kerken), wanneer levensbeëindiging van het strafrecht verhuist naar een toetsingscommissie.

Opvallend is dat noch de bisschoppen noch de Sow-kerken verantwoorden waarom zij zo hechten aan de zorg voor dit aardse leven, terwijl hun core-business toch de belofte is van een beter leven, hierna, zonder ziekte, ondraaglijke pijn en aftakeling. Sterker: de bisschoppen noemen God niet eens, de protestanten doen het één keertje, terloops. Beide brieven zoeken kennelijk het maatschappelijk debat, zonder orakels van boven. 'Maak een pas op de plaats', vragen de Sow-kerken. 'Verlaat deze weg', manen de bisschoppen.

De kerken wijzen ons inziens terecht op de zere plek in de achtergrond van de voorstellen: de berekende waarde contra de beschermwaardigheid van elk mensenleven. De protestantse brief erkent terecht dat over deze gevoelige zaken ook binnen de kerken verschillend wordt gedacht en de opstellers hopen er ook intern de discussie mee te stimuleren. Een dergelijke bescheidenheid jegens een doorgaande waarheidsvinding missen wij bij de bisschoppen, die zelf kennelijk over een afgerond antwoord beschikken.

Tien dagen geleden deed de woordvoerder van de PvdA het commentaar van de bisschoppen af met: wie neemt die Simonis nou nog serieus? Diens kerk heeft toch ook de jodenvervolging gesteund? Partij noch fractie van de PvdA vond het nodig dit te nuanceren of recht te zetten. Je bent nog geen bisschop van Groningen als zo'n reactie je vrees voor paarse spoken voedt en ook je twijfel of de bescherming van leven in Nederland nog wel in goede handen is.

Bij euthanasie, abortus, hulp bij zelfdoding heeft het principiële debat vaak iets van een herhaling van zetten en argumenten. Gezien de ernst van wat hier aan de orde is, verkiezen wij een minutieus tasten boven de forse stappen die het kabinet in de zin heeft.