DE PLEK

In familieverhalen komt altijd een plek voor waar de familie zich het meest onderling verbonden heeft gevoeld. Onze plek, hoor je dan en de blikken staan veelbetekenend op weet-je-nog.

Het kenmerkende van zo'n familieplek is dat deze naar het gevoel van de familie iets exclusiefs heeft. 'Dat hebben wij alleen', denken ze dan.

Daarom zullen de Eiffeltoren, het Zandvoortse strand of Madurodam het niet ver schoppen als familieplek. Het moet een bijzondere plek zijn, waar niet teveel anderen komen, zodat de familie in ieder geval de illusie kan hebben dat ze deze plek als eerste in de mensheid ontdekte en daarom het alleenrecht erop heeft.

Nu ken ik een familie die de eigen identiteit jaarlijks hervond in Maria Laach, gelegen in de Eifel, waar aan een meer een benedictijnerklooster met abdijkerk staan. Een grote, ommuurde boerderij en een hotel vormen de rest van het oord.

Natuur, muziek, goed eten en een mooie mis, dat moet wel voor ons geschapen zijn. Dachten ze.

Nu blijkt dat anderen dat ook dachten.

Ik was erbij toen twee willekeurige leden van twee Maria-Laach-families elkaar onlangs ontmoetten en de ene vertelde over een recent bezoek aan het klooster.

Die blik van die ander.

Op dat moment was ik blij met de plek van mijn ouderlijk gezin, waarvan ik nog steeds volledig, absoluut zeker ben dat niemand deze ooit ontdekt heeft.

Een tipje van de sluier. Het is een driehoekig stuk weiland, tegen een bosrand aan gelegen. Er is niets aan te ontdekken, maar ik hoef mijn ogen niet eens dicht te doen om er een kampvuur te zien en braamstruiken en wezels en hazen en pyjama's waarvan we voor de grap de broekspijpen in de knoop hadden gedaan, een bemodderde polsstok, uilen en vleermuizen en veel kindergeluk.

Laat niemand me vertellen dat er voor of na ons nog een familie is geweest die daar illegaal kamperend de zomers doorbracht.

Er is weinig zo kostbaar als een plek van vroeger. En hoe onooglijker de plek, des te groter de kans dat hij alleen van jullie is.