Lente 1933

Ze liep en bewoog als een dartele hinde, vaag geurend naar lente en bloeiende hei. Helaas was ze rooms, dus met mij - doopsgezinde - was vaste verkering er voorshands niet bij.

We doolden verstrengeld door grasgroene dreven, zoals je dat dikwijls leest in de Margriet. We carpten de diem in gloedvol beleven, maar verder dan dat kwam de love-story niet.

Haar Pa bleek een bolwerk dat niet was te slechten, daarvoor was de snoodaard te zeer katholiek. Hij preekte vol vuur over plichten en rechten en smeedde wat liefde was om tot tragiek.

Ze werd per expres naar een kostschool gezonden, zozeer had mijn liefste zijn aanzien ontwricht. Ons firmaatje 'Amor' werd bruutweg ontbonden. Paps draaide de knop om en UIT was het licht. . .

Kees Hakkert, Uit: 'Mijn favoriete voordeurdeler', uitg. Barabinks, Leiden, 1995.

Kortgeleden werd ik opgebeld door een medewerkster van een ordentelijke omroepvereniging. Zij was, vertelde ze, betrokken bij de voorbereiding van een praatprogramma over. . . nou ja, ze zou maar zeggen: twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen - dan snapte ik het wel.

Haar vraag was of ik haar een schrijnend geval kon leveren van geliefden, die uit elkaar waren gerukt wegens verschil in geloof. Maar ik moest niet aankomen met een moslim-meisje dat werd verstopt omdat een christelijke knaap haar begeerde, daar had ze al een informant voor.

Van mij verlangde ze een treffend voorbeeld van liefdesleed, ontstaan doordat de ene partij protestant was en de andere katholiek (“of rooms, zoals u altijd schrijft”). Het mocht ook gaan over verdrietige heibel als gevolg van verschil tussen twee protestantse soorten.

Ik moest de medewerkster van de ordentelijke omroepvereniging teleurstellen. “Ze zijn tegenwoordig juist blij met twee geloven op één kussen”, zei ik en ik legde uit dat sinds het uitbreken van de kerkverlating er alle kans is dat geloof en ongeloof op één kussen terechtkomen en dat de meeste gelovige ouders vrij tevreden zijn als hun kind voor de draad komt met iemand die wel eens een kerk van binnen ziet, welke kerk dan ook, in plaats van met een heiden.

Tja, de mooie tijd is voorbij dat je geld kon verdienen met het schrijven van streekromans, waarin de boze baptisten-boer de vrijgemaakte vrijer van zijn dochter van het erf jaagt.

Maar er bestaan nog gedichten over het thema van de twee geloven op één kussen - en ik trof er één aan in de bundel 'Mijn favoriete voordeurdeler' die vorig jaar verscheen bij vijf jaar schrijversclub Leiden.

Ik vond dit gedicht leuk genoeg om uit de beslotenheid van een gelegenheidsuitgave te halen en daarom staat het nu in de krant.