Letselschade

Het voorstel van minister Sorgdrager om automobilisten aansprakelijk te stellen voor letselschade toegebracht aan minder sterke verkeersdeelnemers is vooral een praktische regeling vanwege de bezwaren tegen de nog geldende afhandeling; de minister levert geen principieel standpunt over schuld en boete op de openbare weg. Nu nog gaat het om zaken die, door de financiële kracht van verzekeringsmaatschappijen, zich langdurig kunnen voortslepen. Met Sorgdragers voorstel wordt ten bate van het slachtoffer tijd gewonnen. Dat de verzekeringsmaatschappijen meteen berekend hebben dat de kosten van verzekering vier keer zo hoog zullen uitvallen dan de minister denkt, zegt voldoende over de kwalijke kanten van het bestaande systeem.

Vraag is vooral of andere landen, België en Frankrijk kennen deze regeling al jaren, ook ervaringen hebben opgedaan met verbetering in het gedrag van de verkeersdeelnemers. De redenering dat geen enkele fietser of voetganger zich (nog) minder zorgvuldig aan de regels zal houden, omdat niemand zich graag invalide laat rijden, is er een die niets met de schaderegeling van Sorgdrager te maken heeft. Even goed zou men kunnen zeggen dat de regeling slecht is omdat nu elke automobilist, in de wetenschap dat de verzekering toch de schade moet betalen, al even slordig met de regels zal gaan omspringen.

De vraag naar de ervaringen in België en Frankrijk is belangrijk, omdat het wangedrag op de weg voor steeds meer irritatie zorgt. Want belangrijker dan een degelijke en vlotte schaderegeling is een snelle verbetering op dat punt.

De minister wil een juridische kwestie geregeld hebben; een stap voorwaarts op het punt van het verkeersgedrag is daarmee nog allerminst gezet. De aanzet daartoe moet komen van minister Jorritsma, want om zo'n stap te zetten is een doorbraak naar een grotere disciplinering van alle verkeersdeelnemers nodig.