pop

ROTTERDAM - Een nummer van Melissa Etheridge is altijd uit duizenden herkenbaar en dat is zowel haar kracht als haar zwakte. Met haar onnavolgbare sound veroverde de Amerikaanse zich eind jaren tachtig een eigen plek in de popmuziek. Maar vijf cd's later begint de sleet zichtbaar te worden.

Rechtstreeks en eerlijk, zijn de eerste kwalificaties die bij de muziek van Melissa Etheridge te binnen schieten. De singer/songwriter uit Kansas is de afgelopen jaren uitgegroeid tot de vrouwelijke pendant van Bruce Springsteen; een rockster van het type ruwe bolster, blanke pit. Haar teksten verhalen zonder franje of poëtische aspiraties van haar hoop en teleurstellingen in de liefde en worden gecomplementeerd door stevige rock en haar rauwe vocalen. Daar staat tegenover dat een ongeinspireerde Etheridge gemakkelijk vervalt in onderling inwisselbare mainstream rocksongs, zoals op haar nieuwste cd 'Your little secret' en bij het begin van haar optreden afgelopen vrijdag. In een uitverkocht Ahoy' had de zangeres alle moeite op gang te komen, zodat het eerste half uur nogal obligaat voorbij kabbelde.

Maar vanaf het swingende 'Silent legacy' daalde de muze neer en zette Etheridge vervolgens met een explosieve uitvoering van 'I could have been you' de zaal in vuur en vlam. En tijdens de daarop volgende akoestische set, regen de muzikale traktaties zich aan elkaar. Met als enige begeleiding het ritme dat ze op de klankkast van haar gitaar trommelde, groeide de ballad 'Occasionally' uit tot een moment van adembenemende schoonheid. Na dit muzikale hoogstandje kon de drummer niet achterblijven en speelde de ritme-sectie van 'Chrome plated heart' op de instrumenten van zijn collega's, met de bas als bass-drum en de gitaren als snare-drums.

Daarna ging het concert over in de hoogste versnelling en werden nummers als 'Must be crazy for me' en 'Bring me some water' uitgevoerd als vlammende rock & roll-songs, met als bonus prachtige gitaar-solo's die op U2-achtige wijze breed uitwaaierden. Het ruim twee uur durende concert bereikte uiteindelijk zijn hoogtepunt met 'I'm the only one'. De manier waarop Etheridge met totale overgave de regels 'I'm the only one who'll drown in my desire for you' zong, zonder enige filter tussen emotie en stem, zou zelfs een steen doen smelten. Compositorisch mag Etheridge in een mindere fase verkeren, live is ze nog steeds onovertroffen.