Trinko Keen snel opgebrand

EINDHOVEN - Voor Trinko Keen duurde de Top Twaalf in Eindhoven een partij te lang: de eerste. Na de verloren uitputtingsslag tegen Jean-Michel Saive sloop de twijfel in het hoofd en de vermoeidheid in het lichaam. Met een lege accu en zonder vertrouwen in zijn eigen waarnemingen haalde Keen met nul zeges uit vijf partijen uitgeblust het einde.

Keen omschreef de spannende openingspartij tegen Saive als een 'flitsend begin', maar door de enorme mentale en fysieke inspanningen zette hij ongewild zijn handtekening onder zijn eigen doodvonnis. In de vier partijen die volgden veroverde de Randwijker nog drie games: een tegen Jan-Ove Waldner, een tegen Yang Min en een tegen Zoran Primorac. In de afsluitende partij werd Keen er ongenadig afgemept door de Patrick Chila, die eveneens een nare smaak overhield aan Eindhoven. De Fransman won vier van zijn vijf poule-duels, maar bleef door een ongunstiger game-gemiddelde dan Waldner en Primorac buiten de halve finales.

Hoe anders verging het Chila's landgenoot Jean-Philippe Gatien. De mondiale kampioen van 1993 verloor zijn eerste twee partijen en in de derde partij kreeg hij Jörgen Persson er pas na 23-21 in de vijfde game onder. Na die stroeve start begon de nummer zeven van Europa aan een opmars die hem aan het einde zijn eerste Top Twaalf-titel bracht. In de halve finales versloeg Gatien in vijf games de regerend kampioen uit Zweden, Waldner, en in de eindstrijd was hij, eveneens in vijf games, te sterk voor de coming man uit Wit-Rusland, Vladimir Samsonov. “Na het slechte begin had ik weinig meer te verliezen en kon ik vrijuit spelen”, zei Gatien.

Met Keen ging het net andersom. “Na de partij tegen Saive ging ik van up naar extreem down”, blikte hij terug op zijn tweede Top Twaalf. Vorig jaar kreeg hij pas een dag voor het begin van het evenement te horen dat hij van eerste reserve was gepromoveerd tot twaalfde deelnemer. Hij arriveerde moe in Charleroi, maar won desondanks wel twee partijen: van Waldner en Chila. In Eindhoven kon Keen de knop na de slijtageslag tegen Saive niet omdraaien. Door extreme vermoeidheid en pijn in zijn rechterbovenbeen kreeg hij zijn beste spel niet meer op tafel.

Keen erkende dat zijn conditie niet goed genoeg was, maar hij had meer spelers met fysieke problemen gezien. Zoals Saive en Yang Min, de Italiaanse Chinees die te boek staat als de speler met de beste conditie van allemaal. “Ook hij hield het niet vol”, zei Keen, die altijd goed wegkomt uit fysieke testen. Partijen tegen de beste tafeltennissers van Europa vergen echter meer dan het lichaam kan bieden. “Het is niet mogelijk om elf van deze partijen te spelen, zoals in de oude formule van de Top Twaalf. Er valt niets op te bouwen. Kapot is kapot. Je kunt je niet meer concentreren, je raakt je coördinatie kwijt en je kunt niet meer op je eigen waarnemingen vertrouwen.”

Rotperiode

De nationaal kampioen vergeleek de Brabantse Top Twaalf met zijn optreden bij het olympisch kwalificatie-toernooi in Manchester, begin van het vorig jaar. Keen reisde toen ziek naar Engeland, maar hield zich voor dat hij moest slagen. Maar die missie mislukte. “Ook nu kwam ik uit een rotperiode (eind vorig jaar overleed zijn vader - red.) die ik wilde ombuigen”, legde hij uit. “Je weet dat je iedereen kan verslaan, maar het zit er gewoon niet in. Dan ga je forceren en wordt het niets.” Keen vond het spijtig dat hij in Eindhoven niet kon pieken. Daar verbond hij de volgende conclusie aan: “Ik ben er dus kennelijk nog niet.”

Om de aansluiting met de top definitief te vinden wil de nummer twintig van Europa een heel jaar alleen met zijn sport bezig zijn. Door omstandigheden kwam dat er de laatste jaren niet van. Hij zag de Top Twaalf daarom niet als een hoogtepunt, maar als een nieuw begin. “Wie als prof wil werken, moet ook als prof leven”, meende Keen (25). Dus meer discipline op de training bij zijn Duitse club Jülich en een zorgvuldiger samenstelling van het programma. “Ik zal moeten kiezen”, zei Keen. “De Bundesliga kan ik niet schrappen, maar met de NK of de nationale Top Twaalf ligt dat anders. Tot de WK, eind april, heb ik maar één weekeinde vrij.”