Duizend ijsjes en de voorzitter van de judobond

De matten zijn er ongetwijfeld zachter, de omstrengelingen intiemer en de verwurgingen - voor de liefhebbers - vormen misschien minder snel aanleiding tot afkloppen. Hoe ver staat hij vaak niet van de sporter af, de sportbestuurder. Wat voor de atleet een fles sportdrank is, ligt bij de official als een glas whiskey in de hand. Geen twijfel mogelijk, de judoregenten willen ver gaan in hun oprechte poging dicht bij de sportpraktijk te blijven. Vandaar dat zij geheel belangeloos voor hun leden onderzoeken in hoeverre het bordeel geschikt is om te judoën.

Het tekort aan geschikte accommodaties in Nederland moet schrikbarend zijn, maar de drang om bij de jeugd lichaam en geest met judo in balans te brengen is niet te stuiten. Gelukkig is het ministerie van volksgezondheid, welzijn en sport zo genereus om subsidies beschikbaar te stellen ter stimulering van de judosport. Zodat voorzitter Hoogendijk samen met buitenlandse specialisten kosten noch moeite behoeven te sparen om een gedegen ontwikkelingsplan te ontwerpen.

Het had natuurlijk nog even geheim moeten blijven, zodat het als een verrassing had kunnen worden gepresenteerd op de ledenvergadering. Die lol is er wel af, nu een rancuneuze bondsdirecteur uit de school heeft geklapt met 'halve waarheden en hele leugens'. Thuis blijkt men niet zo ruimdenkend als gedacht; bondsleden verspreiden stank voor dank; de hoogste bazen binnen het Nederlands Olympisch Comité morren en politici begrijpen er al helemaal niets van, ze stellen vragen.

Het Hoogendijk-project is dus tot aardse normen terug gebracht. Een bondsraadslid presteerde het om van 'ordinaire hoerenlopers' te spreken. Een oud-voorzitter heeft pogingen ondernomen om de zaak uit de openbaarheid te houden en een zittende vice-voorzitter - Gert Meijer - sprak in Het Parool sussende woorden. “Of je nu voor 500 gulden per persoon bij Maxim's in Parijs gaat eten of dat je voor dat geld buitenlanders, die de reputatie van Nederland kennen en er zelf om vragen, meeneemt naar een bordeel: wat is het verschil?” Het zou naar zijn mening 'een schande' zijn als Hoogendijk voor het bordeelbezoek op kosten van de bond zou moeten aftreden. Het komt niet eens in de boekhouding van de JBN voor, op de betreffende bonnen is van seksclub restaurant gemaakt, dus waar maakt men zich druk om. Mr. J. Snoek, raadsman van de judobond (Hoogendijk), kwam voor de rechter zelfs met een nadere toelichting. “En daar (die bonnen - red.) staat niet op: driemaal een wip Grieks, nee, dat wordt netjes omschreven.”

Hoogendijk krijgt buiten de mogelijkheid tot declareren jaarlijks 22 000 gulden representatiebudget - waarvan 4000 overheidssubsidie - vrij te besteden, al likt hij er duizend ijsjes van. Zo cryptisch werd dat begin 1992 afgesproken, maar niet in de notulen opgenomen. Had mr. H. F. M. Hofhuis, president van de Utrechtse rechtbank, het goed begrepen, dat zodoende de fiscus bij de neus werd genomen? Ja, dat had hij goed gezien.

Overziet Hoogendijk nog steeds de gevolgen niet van het schandaal waarin hij is verwikkeld? Alle beschuldigingen wijst hij als 'pertinent onjuist' van de hand. Ook het dubbel declareren, terwijl hij woensdag voor de rechter onomwonden verklaarde weldegelijk tweemaal een vergoeding te krijgen voor vliegtickets. Ze werden eenmaal gedeclareerd en eenmaal op rekening van zijn representatiebudget afgeboekt. Is Hoogendijk al te zeer gefixeerd op zijn zetel als praeses, die als opstap kan dienen naar het voorzitterschap van de Europese Unie? Denkt hij er te zijn, als blijkt dat hij zich formeel heeft gehouden aan de dubieuze afspraken die hij met zijn bestuur heeft gemaakt over het declareren van ijsjes, warm snoepgoed misschien zelfs?

Hoogendijk zelf riep de verduisteringspraktijken van 'vijftien jaar geleden' in herinnering. Daarin speelden 'ten onrechte ingediende declaraties' een rol. Wat zijn eigen bestuur goed acht, kunnen subsidiënten als NOC en overheid en de fiscus verwerpen. En dan doet het weinig ter zake of het een bezoek aan een bordeel betreft of een onkostenpost van zeshonderd gulden. . . . gemaakt in een chauffeurs-café.