Nee, Wim houdt niet zo van jungle-tochten

De zondag is een officiële rustdag, nog steeds. Hoe besteden mensen deze vrije dag? Deel 8: De vakantiebeurs

Het is de laatste dag van de vakantiebeurs. Duizenden mensen hebben de gelegenheid aangegrepen een nieuwe reisbestemming uit te zoeken.

“Goed dat Wim er niet bij is”, zegt een van de twee vrouwen. Ze zet haar baseballcap opnieuw op haar hoofd. “Hij zou gek worden van die drukte.”

De hallen zijn ingedeeld naar werelddeel, beginnend bij Europa. De man is de Turkse kust al gepasseerd. “Kom nou!” roept hij tegen de vrouwen, die bij de Grotten van Remouchamps zijn blijven staan.

“Hier zijn we met de jaarclub geweest, Maartje”, zegt de vrouw met de baseballcap. Haar vriendin komt erbij staan en bladert in de openliggende fotoboeken.

“Maartje! Antoinet!” roept de man, nu vanaf de Costa Brava. “We gaan niet overal stoppen hoor!”

Hoofdschuddend lopen de vrouwen achter hem aan. Ze treffen hem op de Zijderoute, ter hoogte van Oezbekistan, waar de man zijn veters strikt. “Een rondreis langs nomadische bevolkingsgroepen”, leest Antoinet. “Is dat niet wat, Hans?” De man lacht schamper. Maartje schudt haar hoofd. “Daar gaan Tom en Afra al heen”, zegt ze. De vrouw achter de desk glimlacht vriendelijk. “China is anders groot hoor.”

Maar Hans en Maartje zijn al doorgelopen, de 'Avonturenstraat' in. In dit gedeelte van de beurs vindt de actieve vakantieganger alles waar hij van droomt: mountainbiken, wildwaterkanoen, rifsurfen, 'kameelrugrijden', bergbeklimmen en jagen op groot wild.

“He jammer”, zegt Antoinet, “ze doen hier niet aan raften - dat wil Wim zo graag.”

“Raften..?” Maartje kijkt Antoinet vragend aan. “In een rubberboot de rivier af en terug lopen”, verklaart Hans.

Zelf staat hij in Thailand 'The land of happiness awaits you with open arms', staat er op een spandoek boven zijn hoofd. Achter de tafel staat een vrouw in een lange corduroy jurk. “We wilden graag met twee stellen veertien dagen weg”, zegt Hans, “voor een actieve vakantie.”

De vrouw knikt vriendelijk. “Wat dacht u van een elfdaagse fietstocht door het maagdelijk tropisch regenwoud,” zegt ze. “Door de dichte jungle, waar je panters, tijgers en oerbuffels tegenkomt. Bij deze avontuurlijke, uitdagende safari zijn logies en ontbijt inbegrepen.” Ze houdt hen de folder voor waar het allemaal uit komt.

“Ik weet het niet, hoor”, zegt Antoinet. “Elf dagen fietsen... dat wordt meteen zo'n fietsvakantie. Heeft u niet iets anders - iets met wat meer afwisseling?”

“O, dan gaan we naar Noord-Thailand.” De vrouw slaat de pagina om. “Wat dacht u van een vierdaagse jungle-trek langs bergstammen, een boottocht over de River Kwai, of een fascinerende rit in een boemeltje over de Birma-spoorlijn.”

Antoinet schudt haar hoofd. “Wim kan”, zegt ze en zet de baseballcap opnieuw op haar hoofd, “niet zo goed tegen treinen.”

Een man in een leeuwenpak kuiert voorbij. Met de klanken van bongo's, en de geur van exotisch eten proberen de touroperators hun bestemmingen tot leven te brengen. De verschillende stands zijn uitgevoerd in de kleuren van het land, met videoschermen, potpalmen en posters. Op elke desk liggen kleurrijke fotoalbums met watervallen en zonsondergangen. Vergelijkbaar met de fotoboeken die je bij vrienden en kennissen onder je neus krijgt - met het grote verschil dat je hier mag doorlopen als je er genoeg van hebt.

Voor de Filippijnen staat een rij. Een oudere bezoekster leunt over de tafel en legt omstandig uit dat ze er vorig jaar is geweest en dat het er fantastisch was. “Die onderwaterwereld, je weet niet wat je meemaakt”, kraait ze. “U zult wel trots zijn op uw land.”

De man achter de balie knikt vermoeid. ”Fijn dat u zo genoten heeft”, zegt hij. “En u wilde dit jaar weer?”

“Neehee, dat hebben we gehad. Maar het was overweldigend. Wat is de natuur toch wonderlijk....”

“De Filippijnen duren me te lang,” zucht Hans en wenkt Maartje en Antoinet. Bij elke stand nemen ze een folder mee en stoppen die in een linnen tas. Die raakt al snel vol: het aanbod is royaal en divers.

“Wat dachten jullie hiervan?” Maartje wijst op de stand 'Smaragdreizen met vriendelijke annuleringsvoorwaarden'.

Hans schudt zijn hoofd. “Passé”, zegt hij. “Naar Indonesië ga je niet - daar ben je al geweest.”

“Trouwen op Barbados”, leest Antoinet. Ze zet de baseballcap opnieuw op haar hoofd. “Ook niet gek!”

Voor iemand met vakantieplannen wordt het de laatste jaren steeds lastiger zijn keuze te bepalen. Het aantal bestemmingen is enorm gegroeid, en de moderne reiziger is er zich van bewust dat hij, met de vakantie die hij kiest, duizend andere mogelijkheden uitsluit. 'Awareness of opportunity loss', noemt de Engelse socioloog Chris Rojek dat.

Om er zeker van te zijn dat de gekozen bestemming inderdaad de enige juiste is, wil de vakantieganger steeds nauwkeuriger worden geïnformeerd - ook over wat hij niet kiest. Het gevolg is een foldergekte, waar de steeds groter wordende beurzen op inspelen. Het is de vraag of die zee van papier, foto's en tekst echt helpt bij het maken een keuze. Doorgaans is er niet een reisdoel aantoonbaar beter dan alle andere. Dan geven, naast het prijskaartje, irrationele argumenten alsnog de doorslag, zoals de lengte van de rij voor de stand, de glimlach van de man erachter, het woordgebruik of de foto's in de folder.

Op het berg-terras zitten ze met z'n drieen achter een longdrink en bladeren door de folders.

“Al die jungletochten”, zucht Maartje, “ik zie door de bomen het bos niet meer.”

“Nou, ik weet het wel”, zegt Antoinet. “Raften in Oezbekistan. Ik denk dat Wim dat ook erg leuk vindt.”

“Ik wil klimmen”, peinst Hans. “Er zijn daar vast ook Oezbeekse bergen.”

“Een tempeltour door Nepal - dàt is leuk”, roept Maartje. “Wim houdt niet zo van tempels”, zegt Antoinet. Ze schudt beschaamd het hoofd.

“Helicoptervliegen op de Malediven,” oppert Hans, “ maar daar zal Wim ook wel niet tegen kunnen.” Hij denkt even na. “En als Maartje en ik nu eens gingen fietsen in Thailand. Kunnen jullie gezellig raften in Oezbekistan.”

“Alleen met Wim op vakantie?!” Antoinet zet de baseballcap opnieuw op haar hoofd. “Nee bedankt. Daar kan ik weer niet tegen.”