DE VAL

Ome Cor heeft de val gezet. Hij is er niet voor naar de winkel gegaan, want de noeste klusser gelooft alleen in zijn eigen ontwerpen. Op een zaterdagochtend heeft hij het allemaal uitgelegd. Van achter zijn schuurtje kwam hij aanzetten met een oud fietsmandje. Daarmee moet de rat gevangen worden. Zijn vrouw had ondertussen een kopje koffie gezet, ze wist dat de les in ratten vangen de nodige tijd in beslag nam.

Eigenlijk, als je in zijn hart keek, had de oude tuinder het liefst met veel grover geschut gewerkt. Hij had de dood graag bespoedigd door de slootkant vol te strooien met gif. Maar ome Cor was er de man niet naar om iemand zijn illusies af te nemen en zonder morren had zijn aloude, 'milieuvriendelijke' rattenval te voorschijn gehaald. Om het getraliede fietsmandje had hij grof kippegaas gespannen. Zo werd voorkomen dat er kleinere dieren in de val lopen. De mand werd op z'n kop tussen de hortensia's gezet. Midden in het kooitje plaatste ome Cor de gespannen klem. Een stukje spek is volgens hem het beste lokaas. Om de gang naar de val aantrekkelijk te maken strooide hij er vogelzaad omheen.

Maar nu waren we er nog niet. Een rat is een groot en sterk beest, dus de kans is groot dat hij of zij met mandje en al in het water zou plonzen. Dus bond ome Cor de val met een touwtje aan een boom vast. Het gaf een geweldig veilig gevoel, zo'n val aan de waterkant. De schrik was er de afgelopen weken niet minder op geworden, sinds ik de datsjabewoners in het laantje op de hoogte had gesteld van de ontmoeting met de rat.

Een tuinder vier huisjes verderop vertelde vorig jaar vier ratten gevangen te hebben en bij de oude buurvrouw huizen woelratten. Ze had de rattenfamilie ontdekt toen zij op een dag een bakje met aardappelen buiten had laten staan. De volgende ochtend zag ze dat uit iedere aardappel een hapje was gegeten. Ze wilde weten hoe 'mijn' rat eruitziet, want anders kon zij geen advies geven. Een rat is een rat, dacht ik, maar er blijken vele soorten te bestaan. Zelf had ze de gemeentelijke bestrijdingsdienst ingeschakeld. De ambtenaar raadde haar aan flinke emmers water leeg te gooien in de gaten die ze in haar tuin ontdekte. Woelratten, zo vertelde ze, eten de wortels op en graven zich in naast een smakelijke plant. Een groot deel van het jonge gezin verzuipt onmiddellijk als het water over hen wordt uitgestort. Maar het was een andere zaak als het een dikke zwarte rat betrof, want die leeft van afval.

Pas nu viel me de brief van de GG & GD op, die aan het mededelingenbord hangt. Er was dus een kleine rattenplaag in het datsjadorp aan de Amstel. Had ik die maar eerder gezien. Dan had ik mijn deur 's avonds dichtgedaan, zoals in punt twee dringend wordt geadviseerd. De rat woont nog altijd in mijn achtertuintje. Hij moet echt aanleg hebben voor het circus, want het beest is erin geslaagd het stukje spek te verorberen zonder het mandje ook maar een centimeter te verschuiven. De datsjabewoner van de hoek probeerde me moed in te spreken. “Het zijn zulke lieve beesten. Zelfs al raken ze in paniek dan nog vallen ze je niet aan. In het ergste geval springen ze over je heen.”