KNSB is kluts kwijt na val Ids Postma

De KNSB onderzoekt dit weekend of bij de Internatonale Schaatsunie een 'wild card' voor Ids Postma wordt bepleit, om alsnog deel te nemen aan het WK in Hamar. De val van Postma op het EK kan nooit betekenen dat hij zijn wereldtitel niet mag verdedigen, bijt een vooraanstaand schaatsfanaat de bond toe.

Het was weer een schitterend schaatsfestijn in Heerenveen. Bij de heren won de beste van het toernooi omdat zijn grootste rivaal een heel klein moment van gebrek aan concentratie kende. Bij de vrouwen stond de beste, ook zonder een misslag van een ander, op de hoogste trede van het podium. Maar als de roes van het feestvieren in Lemmer en Heerenveen verdwenen is blijft ongetwijfeld de grote nederlaag van dit toernooi nog lange tijd onderwerp van gesprek. De grote nederlaag van de KNSB als resultaat van haar drang tot regelgeving, tenzij de bond zich nog bedenkt. Ondanks zijn titel van vorig jaar en het feit dat hij in een bloedvorm steekt, mag en zal Ids Postma niet naar het WK. Niemand praat meer over de 9,9 seconden voor de eerste honderd van de vijf honderd meter. De topvorm doet er niet toe. Een valpartij en de laatste 0,04 seconden op de 10 000 meter van de Duitser Breuer zijn voor de KNSB tot nu toe bepalend voor deze bizarre situatie.

Natuurlijk, Ids is zelf gevallen. En het falen van Gianni Romme was niet voorzien. Maar dat neemt niet weg dat er geen enkele noodzaak is om voorafgaand aan het ene internationale toernooi reeds vast te stellen hoe de selectie voor het volgende zal verlopen. Dat voorbarig handelen van de KNSB ontneemt Postma bij voorbaat zijn titel en het WK de glans van een titanenstrijd tussen de twee beste allrounders ter wereld. Onnodige gevolgen van onnodige procedures. Natuurlijk, niemand zal Martin Hersman zijn deelname aan de WK in Hamar misgunnen.

Zoals hij zelf zei: “Ik heb er ook jaren voor getraind”. Maar in de topsport is selectie voor internationale toernooien geen beloning voor geleverde inspanning. Alleen de prestatie is de norm. Ook het schaatsen wordt al lang niet meer gekenmerkt door het Olympisch ideaal dat meedoen belangrijker is dan winnen. Bovendien is de schaatssport een puur professionele aangelegenheid geworden. En dan behoren voor elk internationaal toernooi de sporters te worden afgevaardigd die op dat moment de nationale top vormen.

De hang binnen de KNSB naar regelgeving, selectiewedstrijden en vooral veel vergaderen zijn daarmee in strijd. Dat heeft inmiddels geleid tot een volkomen verdeelde schaatswereld. Maar wellicht dacht men ook dit keer dat het risico wel weer genomen kon worden. Het was immers ondenkbaar dat de vier Nederlanders ondanks deze verdeeldheid niet bij de eerste twaalf zouden eindigen.

Maar het liep heel anders. De Japanners en Amerikanen komen nu naar Hamar met vier rijders, de Italianen met drie, en Nederland met twee. Eén van die twee reed zondag voor het eerst sinds drie jaar weer een allround kampioenschap. Verdienstelijk, dat wel, maar zeker geen perspectief biedend op een hoge klassering in Hamar. En een absolute topper zit dan thuis, over wiens deelname - al weer volgens de vooraf vastgestelde regels - zelfs niet gepraat kon worden, omdat een sympathieke Duitser aan het eind van de tien kilometer over de finish gleed in plaats van een paar krachtige laatste slagen te maken.

Iedereen had zondag nog enige hoop op een herstel van Gianni Romme op de laatste dag en de langste afstand. Maar zaterdag was al duidelijk dat die hoop ijdel zou blijken.

Wijd uitwaaierend in plaats van rechtuit schaatsend, het bovenlichaam zonder enige rust. Niets deed meer aan Nagano denken. Wat een allrounder moest worden werd een gedegradeerde lange-afstander. Dat zijn de gevolgen als iemand voor zijn training en coaching een beginneling van de fiets haalt en een internationaal gerespecteerde coach terug stuurt naar het ijs. Die coach, Henk Gemser, zit straks ook voor de buis. De man, die Romme in drie jaar naar de absolute top en twee gouden medailles in Nagano leidde en ook aan de basis stond van eerdere successen van Hersman, mag zich afvragen welke eer er nog voor hem te behalen valt in de uiteengevallen schaatswereld. Hoe ver de gevolgen van het gevoerde beleid reiken werd maandagavond nog eens duidelijk bij Omroep Fryslân. Daar verklaarde Ritsma dat Postma zijn eigen kansen had verspeeld en dat regels er zijn om je aan te houden. Duidelijker kon hij niet zijn over sfeer en prioriteiten.

De ISU beleeft in Hamar een merkwaardig toernooi. Een torenhoge favoriet mag zijn titel niet verdedigen, de twee Nederlandse vertegenwoordigers worden begeleid door een debuterende coach, de topsportco"rdinator van de KNSB assisteert hem met het rondebord, twee andere Nederlanders verdedigen de kleuren van andere landen. En, als Ritsma niet valt tijdens de 500 meter, is de wereldkampioen al een uur na het eerste startschot bekend. De enig overgebleven vraag is nu wat er nog meer moet gebeuren om het bestuur van de KNSB te doen inzien dat men geen vat heeft gehad op de ontwikkelingen binnen de eigen schaatssport. En vrijwel zeker ook niet meer zal krijgen.