Minimumloon

Nog altijd is niet aangetoond dat het minimumloon de groei van banen aan de onderkant van de arbeidsmarkt in de weg staat. Een gezaghebbende organisatie als de OESO twijfelde vorig jaar zelfs aan het effect van meer marktwerking aan de loonkant om de werkloosheid te bestrijden. Ook anderen erkennen inmiddels dat het vinden van eenvoudig werk veel meer afhankelijk is van de conjunctuur. De forse toename van eenvoudige banen in ons eigen land in de afgelopen jaren van economische groei onderstreept dat.

Daarom dient het kabinetsvoorstel om werkgevers de ruimte te geven tijdelijk mensen onder het minimumloon in dienst te nemen, met reserve te worden bezien. Als de inzichten zich zo hebben gewijzigd, is het toch niet zo zinvol met zo'n regeling te komen, ook al is het in het regeerakkoord afgesproken. Dat is een pragmatisch argument dat enkele partijen in de coalitie zou moeten aanspreken.

Van politieke aard is het bezwaar dat deze aanpak in feite haaks staat op het beleid dat dit kabinet voert om de werkgelegenheid op te voeren. De hoofdlijnen daarvan zijn lastenverlichting, vooral aan de onderkant van het loongebouw, en loonmatiging. Dat beleid is tot nu toe succesvol, naar de resultaten gemeten, maar ook in politieke zin om de druk te weerstaan het wettelijk minimumloon te verlagen dan wel af te schaffen.

Die druk is nu misschien wat minder sterk dan tot voor enkele jaren, maar zowel in de VVD, als in D66 en het CDA, gaan er telkens weer stemmen op om te knagen aan de bodem in onze sociale welvaartsstaat.

De PvdA heeft van het kabinet in zoverre haar zin gekregen dat de ontheffingsregeling een uitzondering maakt voor kostwinners. Dat is op zichzelf prima. Het gaat niet aan mensen die gewoon werken voor een toeslag nog eens langs het bijstandsloket te sturen. Maar vastgesteld moet worden dat ook deze partij niet langer onverkort vasthoudt aan het minimumloon.