ELLEN BRUSSE

Zestien jaar was zij als televisie-omroepster het gezicht van de Tros. Daarnaast deed zij voor die omroep veel radiowerk. Maar eind vorig jaar nam Ellen Brusse afscheid, live op de televisie, met tranen, maar ook met de koffers klaar voor Aalsmeer. Vanaf 3 februari gaat ze op RTL 4 vijf middagen per week tussen drie en vier uur een informatief consumentenprogramma presenteren, waarin het vooral draait om Air Miles en alles wat je daarmee kunt doen.

Ellen Brusse (46) heeft er zin in. Een uitdaging als 'Tearoom', zoals het programma gaat heten, heeft zij niet eerder gehad. “Toen Joop van den Ende mij vorig jaar benaderde met zijn plannen voor dit programma, waarvoor zij mij als gezicht wilden hebben, hoefde ik nauwelijks bedenktijd te vragen. Ze zochten een presentatrice, niet piep en niet stok. Ik wilde er over nadenken, maar toen ik naar huis reed dacht ik al: wat nadenken?, ik ben geschift als ik het niet doe. Ik heb, thuisgekomen, meteen een fax naar Aalsmeer gestuurd, dat ik het aanbod accepteerde.”

“Daar heb ik tot nu toe geen spijt van gehad, al heeft het afscheid van de Tros mij emotioneel veel meer aangegrepen dan ik ooit had kunnen denken. Ik was bij de Tros best tevreden, hoewel ik het niet leuk vond dat mijn nieuwste radioprogramma, 'Verrassende verzoeken', door de verschuivingen in omroepland na anderhalf jaar moest sneuvelen. Ik was juist met mijn directie in bespreking over een ander radioprogramma en allerlei moeilijke dingen. Ze wilden mij per se op de donderdagavond, de brede familie-avond bij de Tros, houden. Maar er kwam ook een aanbod voor een drie uur durende radioshow op de donderdagavond. Dat allebei live doen werd een beetje moeilijk. We zaten daarover te koekhakken toen dat aanbod van Joop kwam.”

“Bij de Tros schrokken ze zich wezenloos, toen ik aankondigde te willen vertrekken. Zestien jaar is een belangrijk onderdeel van je leven. In die tijd heb ik bij de Tros zoveel mensen leren kennen die mij dierbaar zijn geworden, dat het vreselijk moeilijk is die bijna dagelijkse contacten nu te moeten missen. Niet dat Joop van den Ende Productions in Aalsmeer voor mij een vreemde wereld is. Ik zit al tien jaar in de artiestenstal van Van den Ende voor allerlei activiteiten die ik buiten mijn omroepwerk doe. Bedrijfspresentaties, het openen van zaken en wat niet al regelt Joop. Daarom weet ik drommels goed waaraan ik nu begin. Het is beslist niet zo dat ik mijn schepen achter me heb verbrand.”

Ze is geen familie van de bekende broers Brusse. “Brusse is mijn artiestennaam, omdat mijn meisjesnaam Ellen Wenmakers heel moeilijk in het gehoor ligt.”

Naarmate de jaren verstreken heeft Ellen Brusse steeds meer het gevoel gekregen in het leven op de juiste plaats terecht te zijn gekomen. “Dat is wonderlijk gegaan. Vroeger had ik, in tegenstelling tot sommige klasgenoten, geen enkele interesse in die richting. Ik wist de knoppen voor de twee televisiezenders die Nederland toen had te vinden, maar daarmee hield het ook op. Studeren wilde ik niet. Op de MMS droomde ik ervan stewardess te worden. Dat is me ook gelukt. De praktijk viel tegen. Als standby stewardess merkte ik dat het helemaal niet zo romantisch was als ik me altijd had voorgesteld. De lol was er gauw af. Het werk als grondstewardess vond ik leuker. In die tijd vloog Transavia echter alleen maar 's zomers passagiers en 's winters varieerde het van het vervoer van tomaten tot kuikens en allerlei andere dingen. Ik zat me dan kapot te vervelen. Toen heb ik aan de toenmalige directeur Block gevraagd of hij niet iets anders voor me had te doen. Ik heb in de daaropvolgende jaren mijn leerschool gehad en van alles gedaan: bij de receptie gezeten, telexiste geweest, secretaresse, sales, operations. Het hele bedrijf ben ik zo'n beetje doorgegaan. Dat heb ik vier jaar volgehouden. Ik ben er geëindigd in een dubbele functie als secretaresse van hoofd-cabinepersoneel en secretaresse van hoofd-cockpitpersoneel.”

Daarop volgden allerlei banen die, constateert ze, bijna allemaal van doen hadden met de handel en het zakenleven. “Dat zit mij duidelijk in het bloed. Daar ligt mijn spanningsveld. Dat is ook de link met 'Tearoom', dat ik zie als een klein bedrijfje in een groot bedrijf dat wij moeten runnen. De uitdaging van de commercie, het presteren en het waarmaken, komt nu weer heel duidelijk om de hoek kijken.”

“Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Mijn vader was makelaar in assurantiën in Rotterdam. Hij zou best hebben gewild dat ik in zijn voetsporen trad, maar bij hem in de zaak gaan zou een regelrechte ramp zijn geworden. Juist omdat mijn vader, hij is zestien jaar geleden overleden, en ik zoveel op elkaar lijken qua karakter had dat binnen de kortste keren grote botsingen gegeven. Hoe ouder ik word, hoe duidelijker het wordt dat we het toen samen nog geen week zouden hebben uitgehouden. Mijn vader wat milder en ik wat verstandiger, dan was het misschien een haalbare kaart geweest. Dat neemt niet weg dat ik best trots was op mijn vader, maar zijn werk interesseerde me destijds totaal niet. Ik vond het een papiertroep.”

Ellen Brusse stortte zich daarna onder andere in de import en verkoop van zeiljachten en de wijnhandel. Ook maakte zij een tijdlang deel uit van de redactie van het blad 'Rekreaksie'. Toen het bedrijf waar zij in 1979 werkte over de kop ging, raakte ze werkloos. “Bij het arbeidsbureau in Hilversum kreeg ik op een dag te horen dat ik maar moest solliciteren als omroepster. Ik moet heel verbaasd hebben gekeken. Hoe kwamen ze daar in hemelsnaam bij? Maar de betrokken ambtenaar zei dat het hem ernst was. Hij vond dat ik er de kwaliteiten voor had en gaf me bij een volgend bezoek te verstaan, dat als ik zijn advies niet opvolgde dat zou worden beschouwd als niet willen meewerken aan het zoeken naar een passende baan. Ik heb toen een omroep die me sterk aansprak een brief geschreven en dat was de Tros. Tot mijn verbazing werd ik uitgenodigd voor een gesprek en een screentest en werd ik aangenomen. Die ambtenaar, ik ken niet eens zijn naam, heb ik nooit meer ontmoet. Ik weet niet of hij nog in Hilversum werkt, maar hij is indirect degene geworden die mijn leven in een totaal andere richting heeft gestuurd. Ik dacht destijds het hoogstens een paar jaar vol te zullen houden.”

Voorlopig zijn er tot eind mei 65 afleveringen van 'Tearoom' gepland. “Na de zomerstop gaan we dan verder. Het is nu elke dag besprekingen van vroeg in de ochtend tot laat in de avond. Het is allemaal heel spannend in de voorbereidingssfeer, maar straks zitten we allemaal in een heel behaaglijke comfortabele jas die ons allemaal past. De uitdaging voor mij is er een succes van te maken. Het zal best zwaar zijn. Ik moet iedere dag goed in mijn vel zitten.”

Als Ellen Brusse zelf van Air Miles wil profiteren zal ze het van sparen moeten hebben; daar is ze overigens mee doende. “Zelf ga ik voor 'Tearoom' niet op reis. Mijn taak in het programma wordt ook beslist niet die van directeur, maar van presentatrice. Niemand wordt de baas. We moeten een hecht team worden dat een goed programma brengt. Dat kun je alleen bereiken als je een heel goede sfeer creëert en niet uitgaat van bazen en vazallen.”

“Het wordt geen reclamespot van een uur voor Air Miles en de bedrijven die daarin samenwerken. We vertellen de mensen wat ze met die Air Miles kunnen doen op het gebied van reizen en andere interessante zaken. Reizen nemen in ons programma een belangrijke plaats in. Dan is het handig te weten welke mogelijkheden een stad of land te bieden heeft. Daar kun je natuurlijk ook een reisgids voor raadplegen, maar wij streven er naar onbekende zaken te belichten, die je niet in zo'n gids vindt. Daartoe nemen we elke week een bepaalde stad bij de kop, waarvan gedurende vijf dagen telkens andere facetten aan de orde komen. Dat doen we altijd met een deskundige die in zo'n stad woont. Al naar gelang dat een oude rot of een jong iemand is zullen zaken worden benadrukt. Het wordt zodoende voor elk wat wils.”

“Laat ik voorop stellen dat we niet mikken op een bepaalde leeftijd. De uitzendingen zijn van drie tot vier, maar dat betekent niet dat we het zoeken in ouderen die dan hun middagdutje achter de rug hebben. Natuurlijk hopen we dat zij uitgeslapen kijken, maar drie uur is ook de tijd waarop scholieren thuiskomen. Voor hen willen we er ook zijn en verder de hele categorie die er tussen ligt. Wij zijn er, zoals de naam al zegt, om er bij het kopje thee even voor te gaan zitten. Het moet een programma worden dat voor iedereen interessant is. Jongeren die bijvoorbeeld naar Spanje gaan, reizen vaak over Parijs. Het is hartstikke leuk als je tips krijgt wat je daar nog even kunt doen op weg naar het zuiden. Nieuwe trends, nieuwe sporten, kleding, leuke restaurantjes en onbekende musea gaan we aandacht geven. Het gaat een snel, informatief, trendy, lifestyle-achtig programma worden over dingen waarvan iedereen op de hoogte wil blijven. Zo zullen we het bijvoorbeeld ook hebben over verzekeringen, recht, geldzaken, beleggingen en wetten. De redactie van 'Tearoom', die uit 22 man bestaat, zorgt voor voldoende evenwicht.”

Naast dat reizen presenteren zich dagelijks 'de twee handigste vrouwen van Nederland'. Zij geven tips waar je in en rondom het huis profijt van kunt hebben. Dat spreekt Ellen Brusse persoonlijk sterk aan. “Mijn handen staan ook niet verkeerd. Ik ben ontzettend handig in het klussen en achter de naaimachine. Als ik er tijd en geduld voor heb, dan kunnen mijn handjes bijna maken wat mijn oogjes zien. Voor karweitjes op het gebied van elektriciteit tot schuren, plamuren, boren, stukadoren en timmeren draai ik mijn hand niet om.”

Uiterlijk en etiquette krijgen ook aandacht in 'Tearoom'. “Wij hebben een groep deskundigen op allerlei gebied aangetrokken waar we al naar gelang het onderwerp een beroep op kunnen doen. Dat wordt vissen in een grote vijver van kennis. We krijgen ook een rubriek 'De foto met ...', waarop onbekende mensen staan afgebeeld met een bekende Nederlander. Dat kan een lang geleden gemaakte schoolfoto zijn, daterend uit de tijd toen die bekende Nederlander nog even onbekend was als de inzender. Het gaat ons bij zo'n foto vooral om het daarbij behorende verhaal, bijvoorbeeld het buurmeisje van Van Agt, dat als peuter met Dries in de zandbak zat. Daarmee kun je, denken wij, lang doorgaan.”

“Een keer in de week zullen we uitgebreid ingaan op wetenswaardigheden over thee, dat steeds meer een in-drankje wordt. Maar we gaan niet theeleuten of theemeuten. Veel verwachten we ook van de rubriek van onze Antilliaanse kok Harold Hennep. Als je hem ruikt word je al high.”

Het gevaar dat er problemen ontstaan als er teveel reclame in de uitzendingen zit onderkennen de makers. Brusse: “We weten dat ze bij het Commissariaat voor de Media met argusogen kijken of hetgeen in 'Tearoom' wordt gedaan door de beugel van de Nederlandse wetgeving kan - vooropgesteld dat het naar Nederlandse maatstaven kan worden bekeken. RTL staat nog steeds als een Luxemburgse zender te boek. Maar voor de kijkers zou een uur lang verkapte reclame ook stomvervelend worden. Deskundigen hebben haarfijn uitgepluisd wat kan en wat niet kan. We gaan niet over één nacht ijs. Natuurlijk staat het de Air Miles-bedrijven, het zijn er nu 34, vrij volop gebruik te maken van de reclameblokken. Daarin kunnen ze inhaken op onderdelen van het programma. Hoe meer, hoe liever, dat geeft ons de financiële middelen er een mooi programma van te maken.”

Bij het afscheid zegt ze: “Ik heb het gevoel dat alles wat ik tot nu toe heb gedaan een voorbereiding is geweest op dit nieuwe, bijna dagelijkse televisieprogramma, dat ik nu ga presenteren.”