UITSTAPJE

Elk uitstapje naar een museum is een omweg naar een restaurant, zei Wim Kan eens. Zo relativeerde hij de kunst. Grappig vond ik daarom dat het beeldje van Kan en zijn onafscheidelijke lieffie Corry Vonk (alleen haar vlaggetje heb ik altijd gemist, maar verder Leve het cabaret!) juist midden op het Leidseplein stond. Als de horeca ergens de kunst overwoekert, is het daar wel. Daar kunnen zelfs de Schouwburg, De Melkweg, De Balie en Paradiso samen niet tegen op, laat staan het Leidsepleintheater.

Kort en goed, dat beeldje (althans, te klein voor groot en te groot voor klein, dus wat kies je) stond daar precies op zijn plaats. Wie het mooi vond moest even bukken, wie er een hekel aan had keek er gewoon overheen. Iedereen blij.

Iedereen, behalve Ed Leeflang dan. Die schreef eens in een brief aan een recensent dat hij het kunstwerk van Siemen Bolhuis zo'n gedrocht vond, dat hij de man adviseerde iedere cabaretbespreking in de geest van Cato te eindigen met de zin: 'En overigens ben ik van mening dat de gedrochten Kan en Vonk van het Leidseplein moeten worden verwijderd.'

Zonder dat de recensent de zin ooit heeft gebruikt, hebben de woorden van de dichter achteraf hun effect gehad. Sinds vorige week zijn Wim en Corry van het plein verdwenen. Weggetakeld door de gemeente met onbekende bestemming. Gelukkig voor de maker toont de gemeente Den Haag enige belangstelling. Het ding zou voor het Kurhaus in Scheveningen kunnen worden geplaatst en dat lijkt gepast, in die zin dat ook hier de horeca de kunst aardig de baas is.

Eindelijk rust, zou je denken. Maar zo is het niet. Want nu is er weer een meneer in Den Haag die meent dat het beeldje eigenlijk in Kudelstaart thuishoort. Achter de dijk en achter de bomen, zodat het gedrocht geen oog meer kwaad kan doen. Ik ben het met die meneer eens.

Maar week als ik ben, heb ik tegelijkertijd ook een beetje medelijden met Wim. Hij was toch al zo gevoelig voor applaus en kritiek. En stel nu dat hij met Corry alle gezeul met hun beeltenis vanuit de hemel moet aanschouwen? Als hij zou zien hoe het ding als een vuilschip van de ene haven naar de andere gestuurd wordt . . . Ik hoop maar dat zijn humor het daar houdt. Corry moe en hij quasi-vrolijk: 'Raar, het lijkt wel of die omweg naar het restaurant steeds langer wordt'.