Jinglebells

Die Nederlandse telefonistes toch. Ze zijn 'langzaam en onvriendelijk', las ik in een krant die mij uit het vaderland was nagestuurd. Niemand minder dan de mensen van het bedrijf Teleperformance hadden de zaak op Europees niveau onderzocht en de Nederlandse dames een streng rapportcijfer gegeven. De score bleek 11,6 op de schaal van fatsoen. En dat terwijl het vorig jaar nog een respectabele 14,3 was.

Het bericht kan bij ons zo het prikbord op. Dan kunnen we er nog eens naar kijken, als we briesend door het huis gaan om ons af te reageren na de zoveelste fatale confrontatie via de Indiase telefoon. “Het kan nog veel erger, beste onderzoekers van Teleperformance”, zullen wij dan roepen, “veel en veel erger. Wees maar blij met Nederlandse telefonistes, die in elk geval nog de moeite nemen de hoorn op te pakken.”

In India is anno 1995 de telefoondichtheid over het land een ruime 1 procent. Dat betekent dat zo'n negen miljoen mensen dagelijks voor de afweging staan om een groot deel van hun tijd te spenderen aan de poging een verbinding tot stand te brengen, dan wel de eer aan zichzelf te houden door met niets en niemand buiten de directe familiekring te communiceren en zodoende ook hart- en vaatziekten buiten de deur te houden.

Wie het vreemde genoegen smaakt al snel iemand aan de lijn te krijgen, is daarmee nog niet direct aan het einde van zijn telefonische bestemming. Ook India immers kent, vooral bij de bedrijven in de grote steden, het fenomeen telefoniste. Zij is doorgaans iemand wie je de gebrekkige of afwezige kennis van het Engels niet mag aanrekenen. Dan immers had ik maar beter de zestien officiële Indiase talen moeten leren spreken.

Maar zij is zonder uitzondering ook iemand die niet de poging zal wagen het Babylonische misverstand welgemoed op te pakken om samen toch een stukje verder te komen. Nee, niets van dat al. Zij zal na mijn Engelse antwoord op haar gesnauwde groet 'Hanji?' (wie daar?) onvermijdelijk en onverbiddelijk de hoorn weer neersmijten. Heb dan nog maar eens het lef het nummer opnieuw te draaien.

De telefonistes daarentegen die wèl Engels spreken, verstaan hun vak buitengemeen goed. 'Doorverbinden' is hun taak, doorverbinden zullen zij - liefst zonder eerst te vragen wie degene is voor wie het telefoontje is bedoeld. Eindeloze dwaaltochten zijn het spannende gevolg. Elke etappe in de zoektocht wordt begeleid door een verbindingsmuziekje. Grote favoriet is 'Jinglebells', ook in het heetst van de zomer.

Maar al te vaak, helaas, ken ik het nummer niet van degene die ik aan de lijn wens te krijgen. Het tweedelige telefoonboek van New Delhi is even dik als onbetrouwbaar. En dus dient '197' gedraaid te worden, het Indiase equivalent van de Nederlandse inlichtingendienst. Pas dan dringen de ware dimensies tot mij door van de existentiële paniek die telefoneren met zich kan meebrengen.

In mijn dromen stel ik mij '197' voor als een overdekte hal ter grootte van een voetbalveld, waar aan wankele ijzeren tafeltjes onafzienbare rijen telefonistes zitten te zitten. Voortdurend gaat er de telefoon, maar dat is bijzaak. Ergens in het midden van het veld moet van alle Indiase telefoonboeken het enige exemplaar liggen. Soms, gegrepen door een vlaag van nieuwsgierigheid, neemt iemand op.

“Hanji?” “Dag, u spreekt met Kees Broere. Ik wou graag het nummer van Huppeldepup.” “One minute.” Die minuut geldt letterlijk. Als de telefoniste er in die tijd niet in is geslaagd het nummer te vinden, verliest ze de belangstelling en hangt op. Komt ze terug met een nummer, dan zal zij onmiddellijk daarna ophangen, nog voordat ik te kennen heb kunnen geven dat dat hetzelfde, foutieve nummer uit het telefoonboek is.

Die Nederlandse journalisten toch. Ze zijn dom en koppig. Ooit heb ik, zonder overdrijving bij elkaar opgeteld, ruim anderhalve dag met de dames van het voetbalveld besteed om toch het telefoonnummer te krijgen dat ik zocht. Blij als een vergevingsgezind kind dankte ik de hele inlichtingendienst en ging enthousiast aan het draaien.

De verbinding kwam snel tot stand. Opgewekt fluitend klonk een fax-toon.