Trombonist Erik in 't Veld hoopt weer te kunnen spelen, als hobby

VUGHT - De handdruk spreekt boekdelen. Een gespannen huid en kromme stijve vingers. Het gezicht is verminkt. Rond de lippen komt heel langzaam weer wat rek in het verbrande vel. “Ik hoop muziek weer als hobby te kunnen oppakken”, zegt Erik in 't Veld, beroepstrombonist. Op 15 juli vorig jaar zat hij in de Hercules die op vliegbasis Eindhoven verongelukte. Nu doet hij het woord namens de nabestaanden en de slachtoffers.

Hij is bestuurslid van de stichting Herculesramp, maar voorlopig heeft hij er weinig tijd voor. Revalidatie kost hem drie dagen per week en binnenkort volgt een reeks operaties. Met zijn rechterhand gaat het niet best, maar erger is het met zijn luchtwegen, die zwaar zijn aangetast door de hitte en de verstikkende rook. Herstel gaat nog zeker twee jaar vergen. Wordt hij weer beroeps? “Mijn gevoel zegt van niet...”

Met nog zo'n 125 nabestaanden is In 't Veld gisterochtend in Soesterberg, waar de luchtmacht de familie een toelichting geeft op de eveneens gisteren in Den Haag gepresenteerde resultaten van vier onderzoeken. Stuk voor stuk wijzen die uit dat de autoriteiten hebben gefaald. De sfeer onder de familieleden in Soesterberg is “emotioneel maar niet overdreven”, aldus In 't Veld. Ruim een uur worden tal van vragen afgevuurd, waarop niet altijd een antwoord komt. Op 21 mei, als de nabestaanden de rapporten goed hebben kunnen bestuderen, volgt een tweede vragenronde. Betrokkenen kunnen de komende twee weken bij de stichting Herculesramp ook schriftelijk vragen indienen. Voelt In 't Veld nog woede over het feit dat hij 25 minuten (onnodig) in het brandende wrak gevangen zat, alvorens te worden bevrijd? “Ik voel geen woede. Dat heeft geen zin. Ik voel me wel machteloos. Maar ja, je moet er toch mee verder...”

In 'De Speeldoos', het trefcentrum in Vught waar het verongelukte fanfarekorps altijd oefende en ook de nieuw gevormde band weer repeteert, heeft zich gistermiddag een aantal nabestaanden verzameld. Ook In 't Veld is er weer bij. Waarom zijn de hulpverleners niet eerder naar binnen gegaan? Hoeveel mensen zijn er in eerste instantie levend uit het vliegtuig gekomen, maar te laat verzorgd en mogelijk daardoor onnodig gestorven? Het zijn, na alle afgeronde onderzoeken, nog steeds prangende vragen. Ruud van der Burgt verloor zijn zus Eveline. Hij zegt: “Wij hebben gehoord dat doktoren twee keer dezelfde doden hebben onderzocht. Mogelijk dat gewonden daardoor pas later zijn bekeken. Men heeft er geen antwoord op.”

Serge Janssen had een broer in het verongelukte toestel, Steven. Hij is tevreden over de manier waarop hij en zijn ouders door de autoriteiten zijn opgevangen en (nog steeds) worden begeleid. Maar ook hij zit nog met de nodige vragen. “Ik ben pas echt tevreden als de onderste steen boven is.” Janssen doet een dringend appèl op de autoriteiten rampenplannen voortaan goed te oefenen. Na Eindhoven, waar wel een rampenplan klaar lag, maar blijkbaar bijna niemand wist hoe er mee om te gaan, moet die les toch zeker worden getrokken. “Dan krijg ik misschien het gevoel dat mijn broer niet helemaal voor niets gestorven is.”

- Meer nieuws op pagina 3