Stempelvervalsers wilden 'mensen helpen'

DORDRECHT - De vervalser in verblijfsvergunningen had het allemaal keurig bijgehouden. Hij moest wel, zo liet hij de president van de Dordtse rechtbank gisteren weten, want anders kon hij er geen wijs meer uit.

De Rotterdammer had zo'n omvangrijk netwerk opgezet van vervalste stempels in paspoorten, werkvergunningskaarten en sofi-nummers, dat hij genoodzaakt was als een boekhouder alles vast te leggen. Rechtbankpresident J. Simmelink slaat regelmatig de twee schriftjes open, om de vele vervalsingen nog eens door te nemen.

De schriften zijn immers het hardste bewijs tegen het brein van de vervalsingsorganisatie. Er staan data in, namen van illegalen, nummers van paspoorten, het geld dat de slachtoffers moesten neertellen en de namen van vele tussenpersonen die voor de Rotterdammer werkten. Het blijkt de grootste bende te zijn in handel in verblijfsvergunningen. Slechts de zes hoofdverdachten stonden gisteren in Dordrecht terecht, de kleinere verdachten, zo'n 15 tussenpersonen, moeten binnenkort voor de politierechter verschijnen.

De rechercheurs, die maanden aan het onderzoek hebben gewerkt, zitten op de publieke tribune. Zij denken vooralsnog niet dat een dergelijk grote zwendel in verblijfsvergunningen nu nog mogelijk is. Het veel te simpele stempeltje in het paspoort is onlangs vervangen door een veel moeilijker na te maken verblijfsvergunningskaartje. “Maar ze zullen ook hier wel weer wat op vinden”, verwacht een van de rechercheurs.

De Nederlander vertelt hoe gemakkelijk het allemaal ging. Hij bestelde bij een stempelfabriek in zijn stad voor duizend gulden aan stempels met namen van bedrijven waar het woord politie in voorkwam en onderdelen van een logo dat in de richting kwam van het stempel van de vreemdelingendienst. Dat maakte het stukken eenvoudiger om de stempels te versnijden tot het ontwerp van een verblijfsvergunning.

Pakketje

De handel was zeer uitgebreid. Zo kon er een aanvraag tot een verblijfsvergunning in het paspoort worden gestempeld of een tijdelijke verblijfsvergunning en zelfs een verlenging van de vergunning was voorradig. Een 'pakketje' - een stempel, werkkaart en sofi-nummer - kostte een illegaal al gauw vierduizend gulden. De Rotterdammer hield vol dat hij zelf geen contacten had met de illegalen, het waren tussenpersonen die hem de paspoorten kwamen brengen en er zelf ook aan verdienden.

“Ik kon daar niet aan beginnen, dan zouden er zo tweehonderd illegalen op mijn stoep staan”, zei hij tegen de rechter. “Nu nog word ik dagelijks gebeld. In Groningen hebben ze zelfs van me gehoord.”

Tijdens de rechtszitting probeerden de zes verdachten hun rol te minimaliseren. De hoofdverdachte kreeg alle 274 in zijn schriften genoteerde vervalsingen ten laste gelegd. Maar hij hield bij hoog en laag vol dat hij niets wist van de vervalste werkvergunningskaarten en sofinummers. Officier A. Nieuwenhuizen eiste, volgens de 'pluk ze'-wet, dat hij de opbrengst van de vervalste paspoorten, 371 950 gulden, aan de staat terugbetaalt. Veel lastiger was het voor de rechtbank om uit te maken wat de tussenpersonen verdiend hadden aan hun 'bemiddeling'. De drie Surinaamse verdachten, die 's ochtends terecht stonden, beweerden dat ze per geleverde paspoort hooguit vijfhonderd gulden kregen. Daar komt nog bij dat ze zich van geen kwaad bewust waren. De hoofdverdachte had immers gezegd dat het allemaal legaal was, dat hij het regelde via een contactpersoon bij de vreemdelingendienst.

Rechter Degeling twijfelde aan deze onwetendheid. “U hebt toch zelf ooit toen u in Nederland kwam een verblijfsvergunning aangevraagd”, hield ze twee verdachten voor. “Daar hoefde u toch niet voor te betalen en u moest toch zelf naar de vreemdelingendienst.” De verdachten draaien wat om de zaak heen. “Ik deed het uit humanitaire redenen”, beweert een van de Surinamers. “Als ik aan de hongerigen ver weg over de wereld denk, dan probeer ik ze te helpen.”

Het waren de gedupeerde slachtoffers die de politie op het spoor bracht van hun 'weldoeners'. Vooral de werkkaarten en sofinummers deden de verdachten de das om. De nummers werden gestolen uit het computerbestand van de belastingdienst. Bij de verplichte controle van werkgevers bij deze dienst bleken het bestaande nummers te zijn die op naam van andere Nederlanders stonden.

De officier eiste hoge straffen. Naast hoge geldvorderingen eiste hij straffen van een half, tot drie jaar cel. Met het illegalendebat in de Tweede Kamer waarschijnlijk nog in het achterhoofd, waarin weer eens duidelijk werd hoe hoog emoties kunnen oplopen als het gaat om legalisering van illegalen, legde officier Nieuwenhuizen zware nadruk op de 'ontwrichting van de samenleving' die de verdachten op hun geweten hebben.

Uitspraak: 9 februari