Verlofmogelijkheden

De voorstellen van minister Melkert (sociale zaken) om de verlofmogelijkheden voor werknemers te verruimen zijn een stap in een goede richting. Zij sluiten aan bij de groeiende behoefte om even op adem te komen, bij te scholen of voor korte of langere tijd een andere verdeling tussen huiselijke zorgtaken en de baan buitenshuis aan te brengen.

De produktiviteit van de Nederlandse werknemers is in vergelijking met andere landen buitengewoon hoog, maar dat vraagt wel een prijs. Ook het ziekteverzuim en de arbeidsongeschiktheid zijn in ons land aanzienlijk hoger dan elders en niet weinigen klagen, in toenemende mate lijkt het wel, over de stijgende werkdruk. Flexibilisering hier kan op de wat langere duur een sterk terugdringend effect hebben op ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid.

Ook is duidelijk dat er door snelle technologische veranderingen aan veel werknemers hogere of nieuwe eisen worden gesteld wat vakbekwaamheid en -kennis aangaat. De ruimte om bij te timmeren is echter vaak beperkt. Dikwijls moet daar vrije tijd of tijd voor huiselijke zorg aan worden opgeofferd, hetgeen de druk zowel thuis als op het werk opnieuw opvoert. Minstens zo dwingend zijn de wensen van het groeiende leger tweeverdieners voor meer flexibiliteit.

Het is dus mooi wat Melkert voorstelt, maar hij kan feitelijk niet veel meer doen dan eventuele belemmeringen in wettelijke regels wegnemen. Het is aan de vakbonden en werkgevers aan ruimere verlofregelingen concreet inhoud te geven. De afwijzende reactie vanuit het midden- en kleinbedrijf duidt erop dat er nog wel enige hindernissen zijn te nemen. Nieuwe regelingen scheppen nieuwe problemen, maar die problemen kunnen met goede wil worden overwonnen.

Dat het midden- en kleinbedrijf per ommegaande afwijzend reageert, getuigt niet van een open houding, veeleer van kortzichtigheid. Dat is teleurstellend, zeker waar op de lange termijn de baten groter zullen zijn dan de kosten.