DOOD

Er is wat aan de hand met ondernemers. De één bestempelt een vliegtuigfabriek tot zijn 'love baby'. Als het later een gehandicapt kind blijkt dat uiteindelijk niet langer levensvatbaar is, huilt hij tranen met tuiten, zegt hij.

De ander wil van de vliegtuigbouw 'een religie' maken. Zijn persoonlijke leven beschouwt hij als onderneming. Hij verzint een sterfhuisconstructie om mensen die er niets mee te maken hebben, op te zadelen met zijn aangekondigde dood als er niets meer aan te doen is. Gelijk de zelfmoordenaar wiens opgetikte briefje te laat onder ogen komt.

Fly me to the moon, zingt Frank Sinatra toepasselijk. And let me play amongst the stars Let me see what spring is like On Jupiter and Mars In other words Hold my hand In other words Baby kiss me,

Soms worden ondernemers gek, zei Frans Swarttouw in zijn afscheidsinterview met Paul Witteman, vorige week uitgezonden. “Dan gaat er een schakelaar om.” Hem was deze geestverwarring bespaard gebleven, meende hij.

Zou Swarttouw nog geleefd hebben als Paul Witteman drie dagen voor de zelfgekozen dood van de ondernemer geen tijd had gehad?

Er schijnen daarboven al flinke reorganisaties te zijn uitgebroken.