Romance

Al twee jaar was ik van plan om E. Annie Proulx te lezen. Alleen de naam al: Ie Ennie Proe, een soort Winnie de Pooh, maar dan anders. Maar het kwam er niet van.

Tot ik rond de jaarwisseling tussen de ijsschotsen op Vlieland zat. Het was zo glad dat er op het strand geschaatst werd - dit was Alaska, Antarctica, Siberië, Nova Zembla, Boston in de sneeuw, Maine, ja, dit was een onbereikbaar New Foundland. Zo las ik 'Shipping News' of, in de vertaling, 'Scheepsberichten' en zonk weg in de afgesloten wereld van de onhandige, bonkige maar doodgoeie Quoyle, die - verlaten door zijn vrouw - het geluk zoekt, ver weg van de plek waar alles mis ging, een plaatsje in de staat New York.

In een bizarre tocht gaat Quoyle terug naar nergens, waar hij zich als derderangs-journalist zal bezighouden met ongelukken en het noteren van binnenkomende en uitgaande schepen. De mensen in zijn omgeving zijn ruw, achterlijk, contactgestoord en niet te benijden. Maar halverwege het boek ontstaat er tegen de treurnis en verlatenheid in een romance tussen de lelijke Quoyle en de evenmin knappe, ook al door haar echtgenoot verlaten Wavey. De romance heeft niets verhevens, maar ontwikkelt zich net zo honkebonkig als een stapel onaangepaste ijsschotsen die steeds verder op het strand worden geduwd.

Maar echt is het wel. En vertederend. Het leidt uiteindelijk tot een van de allermooiste zinnen die ik de laatste tijd gelezen heb: “. . .het kan gebeuren dat er een krab gevangen wordt met de schaduw van een hand op zijn rug, dat de wind gevangen wordt in een eindje geknoopt touw. En dat de liefde zich soms voordoet zonder wee en droefenis.” O, dat laatste.

Ik was dus vol van Annie Proulx, toen ik vorige week opeens haar vorige boek in deze bijlage besproken zag: Toeval? Nee, wonderlijke zaken zoeken elkaar op. Op New Foundland, Vlieland of gewoon, in de krant, dat maakt niet uit. Gewoon mooi, zonder wee of droefenis en zich onttrekkend aan de waan van alledag.