Scarlatti op een Bechstein

De 555 klaviersonates van Domenico Scarlatti nemen een heel eigen plaats in de muziekliteratuur in. Qua tijdsduur zijn ze korter dan sonates van Mozart of Beethoven en de structuur is totaal anders. Desalniettemin hebben deze stuk-ken, die technisch de hoogste eisen aan de speler, een heel eigen waarde die veel verder reikt dan die van een speelse toegift, waar ze nogal eens voor worden gebruikt.

Sinds de Amerikaanse klavecinist Ralph Kirkpatrick in 1953 in zijn monografie over de componist er voor pleitte deze werken als volwaardige composities te presenteren, heeft Scarlatti een renaissance doorgemaakt. Dat voltrok zich vooral vanaf het moment dat klavecinisten de sonates gingen spelen. Overigens lijkt een uitvoering op de piano ook weer ge-rechtvaardigd: onlangs is ontdekt dat de componist de uitvinder van de piano, Bartolomeo Cristofori, waarschijnlijk kende. Als musicus aan het Spaans/Portugese hof maakte hij mogelijk gebruik van piano's uit de school van Cris-tofori.

Een deel van zijn sonates kan daarom wellicht als originele pianomuziek worden aangemerkt. Die allervroegste pianoforte van omstreeks 1730 had qua bouw en klank weinig gemeen met de moderne Bechstein-vleugel die Frederic Voorn voor de opname van zijn compact disc SCARLATTI SONATAS op het onbekende label Breeze Records (tel. 020-4201789) gebruikte. Dat wil echter niet zeggen dat deze stukken in een uitvoering zoals die van Voorn, die recht doet aan de belevingswereld en de stijlprincipes van de componist, niet goed kan klinken. Frederic Voorn speelt de stukken namelijk niet omwille van het uiterlijke effect, maar in relatief rustige tempi, met oor voor detail en afgewerkte versieringen. Dit alles is goed te horen, omdat voor een speciale opnamelocatie is gekozen, niet een kille studio met elektronisch toegevoegde akoestiek, maar een Amsterdams 18e-eeuws grachtenpand uit de tijd van Scarlatti. Dat geeft een zekere intimiteit en warmte aan deze opname. Ook de uitstekend opgenomen klank van de Bechstein - je moet er van houden - draagt bij aan een niet alledaagse Scarlatti-interpretatie.