BRIEVEN

Goed doel Ik ben zó ontzettend blij met uw artikel 'Goede doel doet veel te vaak beroep op de gulle gever' (Podium, 20 december). Eindelijk doet iemand z'n mond open! Dit is iets waar je niet zo gemakkelijk over praat, dat je bedolven wordt onder de giro's.

Ik heb iets gedaan wat ik nog nooit gedaan heb: vanaf 18 december heb ik alle verzoeken om geld in stukjes gescheurd. Met bloedend hart, dat wel, maar ook met agressie! Waarom niet al die hulp op één gironummer in plaats van ieder z'n eigen folder/brochure plus giro?

Ik hoop dat u meer van dit soort reacties krijgt! Groningen, Mw. A. van Berkum

Superbijbel Nu iedereen weer zo heerlijk bezig is de Bijbel te vertalen, te hertalen, te herschrijven, zou het goed zijn van de gelegenheid gebruik te maken om de geschriften van de drie Abrahamitische religies (jodendom, christendom en islam) in één boek samen te brengen. Dat betekent dat de nieuwe Bijbel zou moeten worden uitgebreid met een goede vertaling van de Koran. Dan zouden de drie monotheïstische godsdiensten van Jeruzalem in vrede samenkomen in wat men het Westers Testament zou kunnen noemen.

Daarnaast is er grote behoefte aan een Oosters Testament met de belangrijkste boeken van hindoeïsme, boeddhisme en shintoïsme, in goed Nederlands vertaald. Met deze beide testamenten kan de gelovige mensheid dan wel weer een millennium vooruit.

Dat niemand nog aan dit voor de hand liggende idee gedacht heeft moet aan een bepaalde vorm van gelovige bijziendheid te wijten zijn. Daarom: ontwaakt vertalers, uitgevers! En breng ons dit geestelijk brood op de plank: een Superbijbel! Amsterdam, Peter Schat

Kersttoespraak Een goede zaak, dat de koningin dit jaar in haar kersttoespraak aandacht besteedde aan rouw en rouwverwerking. Ik denk dat veel rouwenden hierin troost en bemoediging en zeker erkenning vonden. Het leek bijna een oproep, een opdracht aan de maatschappij om stil te durven, ja zelfs te moeten staan bij de donkere kant van het leven, de dood, juist in deze dagen waarin de nadruk zo uitdrukkelijk ligt op gezelligheid en warmte.

Dat deze oproep nodig is, betekent dus dat dit stilstaan bij de dood niet zó vanzelfsprekend is, integendeel, dat we dat niet willen of kunnen, omdat we het niet geleerd hebben. We zijn immers zoveel mogelijk gericht op de plezierige kant van het leven! Juist daarom voelen vele rouwenden zich zo eenzaam en ongekend en zouden zij het liefst die feestdagen overslaan en een paar weken slapen, om begin januari wakker te worden.

Toen ik na de kersttoespraak een bezoek bracht aan de begraafplaats om een kaarsje te branden bij het graf van mijn dochter, trof ik daar een bijzondere kerstsfeer aan, passend bij de verbondenheid met de overledenen. In alle rust en in de schemering van het bos brandden er talloze lichtjes en liepen of stonden mensen zwijgend. Een ongeschreven ritueel om Kerst ook of juist op deze plaats waar het verdriet er mag zijn, mee te maken. Lichtjes in de duisternis, symbolen van hoop.

Ik zou ook niet-rouwenden graag eens uitnodigen naar zo'n speciaal kerstfeest te gaan. Amersfoort, Kokkie Jonkers-Hordijk