Parijs

Voor Nederlanders die nog Franse boeken lezen, is Parijs inderdaad een dorado. Daar heeft Paul Cliteur gelijk in. Maar de aanstekelijke ode aan de Parijse boekencultuur waarmee hij dinsdag zijn Podium-rubriek vulde, was al te hooggestemd. Ettelijke kwaliteitsboekhandels in Parijs kwakkelen. Sterfgevallen zijn niet zeldzaam.

Niet ver van Gibert, waar Cliteur in recordtempo zijn bibliotheek aanvulde, werd eind vorig jaar de deskundig bemande boekwinkel Le Divan van zijn prijzige plek verdreven door een kapitaalkrachtig modeconcern. Op een steenworp afstand, naast het café de Flore, houden La Hune en L'Ecume des Pages - door de week tot middernacht open - zich nog staande. Maar voor het leven van een van de twee wordt gevreesd. De drugstore aan de overkant van de Boulevard St Germain, waar je ook voor het betere boek terecht kon wanneer alle andere winkels in de wijk op slot zaten, is al jaren geleden opgeheven.

Ook in andere arrondissementen slaan boekhandels de laatste bladzijden van hun bestaan om. Naast het station St Lazare verrees vorig jaar een filiaal van de FNAC, een keten van boekenwarenhuizen. Zijn geboorte betekende de dood voor welvoorziene buurtwinkels als L'oeil écoute ('Het oog luistert') en Anecdotes.

Het zijn maar enkele voorbeelden. Reden tot kommer? Misschien wel voor francofielen die Cliteurs slotzin onderschrijven: “De mens is wat hij gelezen heeft.” Gelukkig zijn er boeken - waaronder dé bestseller van vele eeuwen westerse cultuur - die betere maatstaven aanreiken om de waarde van een mens te beoordelen.