'WATERWORLD'

In 70 bioscopen.

Ook na zijn wereldpremière werd 'Waterworld' door tegenslag geteisterd. De film deed het in Amerika minder goed dan verwacht. Om toch uit de kosten te komen, werd een publiciteitsoffensief gestart dat superster Kevin Costner onder meer naar het Filmfestival van Venetië voerde om de Europese markt in te palmen.

Het kwaad was echter al geschied. 'Waterworld' werd smalend afgedaan als 'Kevin's gate'. Dit naar analogie met de legendarische flop 'Heaven's gate' waarmee regisseur Michael Cimino in 1980 zijn eigen krediet voor jaren verspeelde en het faillisement inluidde van de studio 'United Artists'.

Gezien deze voortekenen valt 'Waterworld' nog mee. Zo is het gegeven niet onaardig.

In de verre toekomst zijn de ijskappen die de Noord- en Zuidpool bedekken door het broeikas-effect gesmolten. De aarde is in een enorme zee veranderd en de laatste mensen dobberen rond op enorme eilanden van schroot, of roestige en sleetse mammoet-tankers. Op die stalen eilanden dromen ze van 'Dry-land'. Of dat stukje groene aarde ook onder het water verdwenen is, of daar nog ergens boven uitsteekt, weet geen mens.

Helaas komt het op zich mooie paradijs-verhaal nauwelijks uit de verf. Het wordt verzopen in een spervuur van eindeloos lange actie-taferelen, tientallen overdonderende decors en een gênant simpel verhaaltje over de aloude de strijd tussen goed en kwaad. Daarin krijgt een op een zeilboot rondzwalkende 'good guy' (Costner,) die gemuteerd is tot een kruising tussen mens en dolfijn, het aan de stok met de intens gemene 'bad guy' Deacon (Dennis Hopper) en zijn trawanten.

De spektakel-ingrediënten en dit verhaal zijn overduidelijk gemodelleerd naar de 'Mad Max'-films met Mel Gibson. Alleen al hierdoor is 'Waterworld' een herhalingsoefening, die het gestel passeert zonder een blijvende indruk achter te laten. De film wordt nog meer een herhalingsoefening als je ziet dat er geen enkel actie-tafereel in voorkomt dat al niet eerder vertoond is. Meer van het zelfde, maar nu nog wat grootser en met nog wat meer kabaal: dat is eigenlijk het enige dat 'Waterworld' te bieden heeft.

Vissenoog Dat deze peperdure 'Mad Maxerie' je onberoerd laat komt ook door de bijna permanent in beeld zijnde, weinig charismatische Costner. Wat hij ook doet, het lukt hem ook dit keer niet het hart van de kijker te veroveren. Of Costner nu zijn eigen urine recyclet, met smaak een enorm vissenoog verorbert, een zeemonster verslaat, minutenlang onder water vecht, of als een heuse filmpiraat de opziendbarendste capriolen op en met zijn zeilboot uithaalt: het baat allemaal niets. Ook in 'Waterworld is hij weer een zielloze etalagepop waarvan niet te begrijpen valt dat hij het tot superster schopte.