Rob van den Hoek, directievoorzitter Mulder Boskoop

“Even de rottweilers hier in huis tot kalmte manen. Wat vroeg u ook weer? Oh ja, mijn nieuwe baan. Voor mijzelf is het een logische stap. Als twintigjarige ben ik begonnen in de aannemerij. Alles heb ik doorlopen, van timmerman en ijzervlechter tot directeur. Mijn vader was ook een kleine aannemer, dus ik ben er aardig in thuis.

Het is ook niet zo dat ik genoeg had van de uitzendbranche. Ik heb het, eerst bij Goudsmit en later bij Unique, erg naar m'n zin gehad. De branche liep ook goed. In de vijf jaar dat ik er werkte, heb ik de uitzendmarkt, vooral de technische, volwassen zien worden. Vroeger werd een uitzendbaan maatschappelijk lang niet altijd geaccepteerd, nu wel.

Zo'n overstap naar een ander bedrijf begint soms in het informele circuit. Of je wordt benaderd door een headhunter. In mijn geval ben ik gevraagd door bekende aandeelhouders. Nee, ik zeg liever niet wie er een aandelenpakket hebben. Bij Unique waren ze niet blij dat ik vertrok, maar ze snapten het ook wel.

Mulder Boskoop is niet zo groot, maar we hebben grote plannen. Over enkele weken komt er een samenwerking met De Vries Robé, fabrikant van aluminiumgevels, Bailey en twee kleine uitzendbureaus voor technisch personeel als lassers en pijpfitters. Het nieuwe bedrijf gaat De Vries Robé heten, tenminste, als de aandeelhouders dat goedkeuren.

De samenwerking zet zich ook door op de beurs. Mulder Boskoop is nooit een spectaculair fonds geweest, maar ik ben van plan er iets bijzonders van te maken. Ook voor het personeel. De gezamenlijke omzet bedraagt straks tegen de honderd miljoen, waarvan een vijfde uit Engeland. Binnen vijf jaar kan de omzet flink groeien.

Ik denk dat iedereen van mijn generatie Bailey wel kent van de demontabele Bailey-bruggen. Die werden na de oorlog op grote schaal gebruikt ter vervanging van platgebombardeerde bruggen. Nu maken ze veel ingewikkelder constructies, zoals het dak van de ArenA en het Gelredome in Arnhem. Strategisch is het samengaan met dit soort bedrijven de beste weg.

Volgend jaar word ik vijftig, dus ik kan er nog tien jaar flink tegenaan. Dan kun je achteraf zeggen dat je iets bereikt hebt, toch? Op 1 april begin ik, want eerst moet mijn rug zich herstellen van een vervelende operatie. Daar kan de fysiotherapeut zo weer flink aan gaan sleutelen.''