Australië nog eensgezind over gevaarlijke vredesmissie

,,De situatie is heel gevaarlijk en het is goed mogelijk dat er slachtoffers vallen'', zei de conservatieve Australische premier John Howard onomwonden over de vredesmissie in Oost-Timor. Australië is daarin een hoofdrol toebedacht.

Er is opvallend weinig discussie of de opdracht in Oost-Timor het leven wel waard is van de 4500 Australische militairen die vanaf zondag naar de overkant van de Timorzee vertrekken.

De Labour-oppositie had eigenlijk al veel eerder troepen naar Timor willen sturen. Alleen Paul Keating, voormalig Labour-premier, maar nu een eenzame roepende in de woestijn, hekelt het regeringsbeleid. Hij stond vier jaar geleden aan de wieg van het Indonesisch-Australische veiligheidsverdrag, dat Jakarta boos heeft opgezegd. Al even eenzaam en alleen stonden gisteren de moeder, vriendin en tante van de 20-jarige soldaat Darren Goodwin. Ze protesteerden op een plein in hun woonplaats Huonville tegen Darrens uitzending naar Oost-Timor. ,,Waarom moeten wij Australiërs het vuile werk opknappen?'', vroegen ze. Met name de weigering van de Verenigde Staten om mee te doen aan de missie is bij hen slecht gevallen.

Maar de critici vinden nog weinig gehoor. Oost-Timor heeft een speciale plaats in de nationale psyche, zegt de Australische Indonesiëkenner Gerry van Klinken. Veel Australiërs zien de missie naar Oost-Timor als een kans om eindelijk wat te doen voor de kleine onderdrukte overbuur, die altijd heeft moeten wijken voor de goede relatie met Jakarta. Ze zijn nog niet vergeten dat de Oost-Timorezen honderden Australische soldaten het leven redden, toen Oost-Timor in de Tweede Wereldoorlog in handen viel van de Japanners.

Of de natie nog eensgezind zal zijn als er slachtoffers vallen, staat te bezien. Van Klinken hoopt dat de Indonesische milities zich werkelijk aan het terugtrekken zijn uit Oost-Timor. Dan hoeft het niet tot een bloedige confrontatie te komen.

En hoe denken de Australische jongens zelf over hun gevaarlijke opdracht? ,,We trainen ervoor en hopen dat dat voldoende is. Je zou gek zijn als je niet bang was, maar het hoort bij het werk en je weet als militair dat je altijd kunt worden uitgezonden'', is het nuchtere commentaar.