David en de Ara's

Tien jaar geleden was er op deze plek in Guatemala nog maagdelijk en naamloos regenwoud. Er kwam een weggetje, voor de houtkap, dat doodliep. Nu heet het El Corozal, een dorpje van vijftien gezinnen in houten huisjes met daken van palmbladeren. Michael de Groot schetst in een serie het leven op de scheidslijn van de wetten van het oerwoud en die van de nationale economie

Voor al dit moois hoeft David ook nog eens veel minder te werken dan zijn mededorpelingen. Met zijn 26 jaar heeft hij zich heel wat leuke kunsten aangeleerd. Als enige man in het dorp kan hij overweg met een motorzaag en hij is ook de beste jager in het dorp. Houtsmokkelaars uit het naburige dorp betalen goed voor mannen die met een motorzaag kunnen omgaan, en een met een beetje geluk geschoten hert of paca brengt ook aardig wat geld op.

Davids goudmijn is echter de handel in rode ara's. In mei, als de ara's op jongen zitten, trekt David op zijn mountainbike het bos in op zoek naar arajongen. Hij kent vijftien nesten die over het algemeen elk jaar bewoond zijn. Geschikte broedholtes zijn namelijk moeilijk te vinden voor ara's, en als zij een mooie holte hoog in een grote boom hebben gevonden keren ze elk jaar terug.

Als David ziet dat het nest wordt bewoond, klimt hij met behulp van gespijkerde laarzen en een om de stam gewikkelde lasso omhoog om het nest te inspecteren. Meestal doet hij dit twee keer. De eerste keer op goed geluk om te zien of er jongen zijn, en de tweede keer als hij denkt dat de jongen oud genoeg zijn om mee te nemen. De jongen moeten zo'n drie weken oud zijn, als hij ze eerder meeneemt gaan ze dood.

Als de jongen (meestal twee) de goede leeftijd hebben, stopt David ze in een jute zak en daalt hij voorzichtig af. Zijn vrouw Alicia is verantwoordelijk voor de verdere opvoeding van de jongen. Zij geeft ze drie keer per dag een melkpapje, en na een slapeloze maand (de jonge ara's krijsen de dag en nacht) zijn ze volledig bevederd en kan David ze verkopen. Met een beetje geluk levert een jonge ara 700 quetzales op (230 gulden), voor andere dorpelingen zes weken xate (palmbladeren) verzamelen. In goede jaren verkoopt David tussen de tien en twintig ara's, meestal aan mensen uit de grote stad.

De arahandel van David is een publiek geheim in El Corozal. De meeste dorpelingen zijn er niet zo gelukkig mee. Lang geleden waren ara's nog weleens te zien, maar nu zijn ze verdwenen uit het bos rond El Corozal. Je moet nu twee dagen lopen wil je kans hebben een ara te zien. Het besef dat deze mooie vogel heel erg zeldzaam is geworden maakt het stropen van David tot een activiteit die eigenlijk niet door de beugel kan. Maar ja, de meeste dorpelingen weten dat David er een dikbelegde boterham mee verdient. En weten ook dat als zij de kans zouden hebben, het ook zouden doen.