Waterpolosters op weg naar status van speerpunt

PERTH - Verondersteld mag worden dat de beschimping in Israël onbekend is. Maar als de kleine, luidruchtige aanhang van de Nederlandse waterpolo-vrouwen de zoveelste discutabele beslissing van de arbiter uit dat land signaleert, wordt zij toch in koor aangeheven: “hij is een hondenl..”. Om daar door KNSB-voorzitter Hans Beijer resoluut te worden onderbroken: “Jongens, dit kàn niet. Het is hier geen voetbal.”

Terstond is het stil binnen de Nederlandse zwemploeg die zaterdag het supportersblok vormt in het binnenbad van het Challange Stadium. Waterpolo is geen voetbal, zeker waar het de vrouwen betreft. Hier is sprake van een sport in prille ontwikkeling, waar de deelnemers verguld zijn dat ze in Sydney voor het eerst op het olympisch programma staat. Maar dat de vrouwen nog altijd niet ècht serieus worden genomen, blijkt uit de keuze van de arbiter voor het toch lastige WK-duel Italië-Nederland. Kees van Hardeveld moet eraan gewend zijn, maar blijft zich erover opwinden. “Het is gênant, een scheidsrechter uit Israël. Volgens mij poloën ze daar niet eens. Wij trainen zeven keer per week, dat werk zal ineens allemaal vergeefs zijn door verkeerde beslissingen van zo'n man.”

Verkeerd ging het zaterdag niet, maar de 6-5 triomf over angstgegner Italië was wel een moeizame. Tijdens de EK vorig jaar in Sevilla verspeelden de Nederlandse vrouwen een 4-1 voorsprong en daarmee de titel. In Perth stond na het eerste kwart 3-0 op het bord en bij het ingaan van het laatste speldeel 4-4. “Tegen Italië hebben we al zoveel meegemaakt. In Sevilla waren wij de best poloënde ploeg, maar werden we wel uitgeschakeld voor de eerste plaats”, aldus Van Hardeveld. “Wij moeten blijven bewegen, maar dat gebeurde niet. Na een goed begin gaven we het initiatief in het tweede en derde kwart uit handen, de angst voor Italië sloop er toch weer in, de overtuiging was weg. Waarbij in de eindfase het hoge aantal persoonlijke fouten ons parten dreigde te gaan spelen. Gelukkig bezaten we de veerkracht om het toch af te maken. Dit is een geweldige mentale opsteker. Zeker omdat zondag weer een zware wedstrijd volgt. Hadden we van Italië verloren, dan was dat een extra moeilijke opgave geworden.” Inderdaad welgemoed werd gisteren titelverdediger Hongarije opzij gezet (7-4), waarmee tevens de poule werd gewonnen. Vermoedelijk vormt de VS, met Australië en Rusland de meest gevreesde concurrent in de andere groep, komende week de tegenstander in de kwartfinales.

Nooit eerder heeft Van Hardeveld zo genoten van een titelstrijd. Nederland heeft altijd een voortrekkersrol gespeeld in de ontwikkeling van het vrouwenpolo, Van Hardeveld wijst op het vele ontwikkelingswerk dat is gedaan voor andere landen. En nu constateert hij dat een steeds groter aantal naties dichter naar elkaar toegroeit. “Het is fantastisch, elke wedstrijd moet je echt strijd leveren. Dat is natuurlijk ook de reden dat de sport olympisch is geworden. Eigenlijk is het jammer dat er dan toch zo'n uitslag van 19-4 tegen Kazachstan tussen zit. Bij zo'n wedstrijd zit iedereen langs de kant te slapen. Terwijl het duel met Italië tot de laatste minuut spannend was.”

In Perth kan Nederland de cirkel rondmaken. Nadat het Nederlands vrouwenteam de eerste wereldtitel van 1986 verrassend aan Australië moest laten, werd het mondiale kampioenschap vijf jaar later in het hol van de leeuw wel weggehaald. In 1991 speelde het toernooi zich nog op grote afstand af van het Challenge Stadium in Perth; nu is daar voor de vrouwen ook plaats.

Tijdens de WK in Rome (1994) werd Nederland onttroond door Hongarije en bleek hoe moeilijk het is de status van beste team te behouden. Waar voor de ploeg van Van Hardeveld de voorwaarden gelijk bleven, daar werd het vrouwenpolo in steeds meer landen professioneel aangepakt. Nu de discipline op het olympisch menu staat, is een inhaalslag mogelijk. Voor NOC-NSF heeft de sport altijd al de A-status bezeten, met alle financiële en facilitaire voordelen van dien. Met een topresultaat in Perth kan zelfs de status van speerpunt worden afgedwongen, die polo voor de Nederlandse vrouwen heel interessant kan maken. In de voorbereiding op de WK werd al de mogelijkheid geschapen om een aantal malen in de week 's middags te trainen op het KNSB sportcentrum in Zeist. Indien olympische kwalificatie wordt afgedwongen kan de stap naar semi-professionalisme worden gezet. Overigens is in Perth zelfs een wereldtitel nog geen garantie voor een ticket naar Sydney. Pas in februari worden de kwalificatienormen bekend gemaakt. Slechts het organiserende Australië is geplaatst. Een voorstel is gedaan om ook de beste vijf van de WK toe te laten en de overige twee plaatsen via een apart toernooi op te vullen.

Van Hardeveld: “Het zou triest zijn als we er in Sydney niet bij zijn. Vanaf '84 zijn we altijd bij de beste drie geëindigd. We hebben voor de Spelen het zogenaamde Gouden Leeuwplan opgesteld. Joop Alberda (topsportfunctionaris van NOC-NSF - red.) heeft me gezegd: 'ga uit van goud en reken van daaruit terug wat je nodig hebt'. Dat komt op zo'n twee miljoen gulden, waarvan we zelf een kwart kunnen bijdragen. Wat we nu nog missen is een balans tussen werk en training. Vroeger was een voorbereiding altijd slopend. Iedereen rende tussen werk, zwembad en huis. Als we vervolgens op trainingskamp gingen was iedereen doodmoe. Voor Sydney willen we semi-professioneel poloën zoals Italië en Griekenland al doen. Vanaf 1 maart krijgen we al een paar uur meer loonderving en in '99 moeten we weer extra ruimte voor training krijgen. De laatste zes maanden voor de Spelen moeten de speelsters volledig worden vrijgemaakt voor polo.”