Pianoconcert van Wullur verdient grotere omgeving

Herhaling 'é Bali!': A'dam Stedelijk 18 jan. 15 u; Velp Kunsthuis 19 jan 11 u. Uitzending op radio 4 op nader te bepalen datum.

Dat bezoek aan Bali had - als bij zovele andere componisten die dit eiland aandeden - verstrekkende gevolgen voor zijn muzikale denkwijze. Meteen na zijn terugkomst in Canada schreef Vivier 'Pulau Dewata' voor slagwerk-ensemble. Vivier beschouwde deze ode aan het 'eiland der goden' als een liefdevolle opdracht aan een geweldig volk.

Een bewerking van 'Pulau Dewata' door Barbara Woof klonk afgelopen zondag in Muziekcentrum Vredenburg in een concert door het Basho-ensemble geleid door Jurrien Sligter. Het ensemble had haar speciaal om deze bewerking gevraagd, daar de originele summiere notatie voor slagwerkensemble bewust de mogelijkheid openlaat voor een meer gevarieerde bezetting. Die taak heeft Woof goed volbracht.

Als sluitstuk van een avond geheel gewijd aan de wisselwerking tussen Indonesische en moderne westerse muziek, bewees deze compositie - meer dan de andere werken - de mogelijkheid om wezenskenmerken van een fascinerende muziekcultuur als die van Bali, in een duidelijk persoonlijke stijl te integreren.

Minder persoonlijk, maar wel fraai en spanningsvol, bleek de 'vertaling' die José Evangelista maakte van Balinese muziek. Zonder terug te vallen op afwijkende stemmingen of andere poespas, realiseerde hij in 'é Bali!' met louter westerse instrumenten de prikkelende werking van de Balinese gamelan, met zijn plotselinge wisselingen van dynamiek en tempo.

Anders was dit in 'Three Dawn Rituals' van de Schotse mode-componist James McMillan. Omdat de oorspronkelijke bezetting met suling (Indonesische fluit) en gender (staafspel met bronzen toetsen) te weinig aftrek vond, maakte hij een bewerking met puur westers instrumentarium.

Het middendeel met zijn motorische pianopartij bleef het beste overeind. In de omlijstende delen deden de schelle klanken van de blazers wat gemaniëreerd aan.

Niet het maniërisme maar wel het epigonisme van de Indonesische componist Tony Prabowo viel op in diens 'A tale before sleep' voor sopraan (Janet Jackson) en ensemble. Overtuigender was de bijdrage van de andere Indonesiër op het programma, pianist Ananda Sukarlan. Soeverein speelde hij eerst de kleurrijke 'Pianovariations' van Knussen en daarna de solopartij in het pianoconcert 'Khayal' van Sinta Wullur.

Deze Amsterdamse componiste van Indonesische afkomst, ontwierp een dichte structuur van strijkers en blazers, die de interessante, rhapsodische pianopartij voortdurend omgeeft. Evenals in de andere onderdelen van het programma vervulde het Basho-ensemble hier zijn taak nauwgezet en met veel gevoel voor detail. Toch zou het aanbeveling verdienen dit concert nog eens in een grotere bezetting, én in een ruimere zaal dan de kleine zaal van Vredenburg, uit te voeren. Ananda Sukarlan - voor wie het werk geschreven werd - zou dan zeker weer solist moeten zijn.