Geen steun voor Zijlstra na val

INZELL - Carla Zijlstra wist zich een minuut of vijf goed te houden. Uiterst beheerst gaf ze antwoord op de vragen die haar werden gesteld. Nee, ze had geen flauw idee waarom ze gevallen was. Haar voorbereiding op dit kampioenschap was weliswaar niet ideaal geweest, maar dat was nog geen reden om er al na één bocht bij te gaan liggen. “Van deze WK had ik gewoon willen genieten.”

Het klonk allemaal even rustig en weloverwogen. Totdat de vraag kwam of het ooit nog goed komt met haar. Zijlstra's ogen werden rood en vulden zich met tranen. “Ja, het komt wel weer goed, ik heb vertrouwen in mezelf. Of ik wanhopig ben? Nee, als ik dat was had ik nou in de kerk gezeten.” Glimlachend veegde ze haar natte ogen droog. “Ik moest even wat tranen kwijt.”

Zijlstra had voor haar valpartij op de 500 meter geen ongelukkiger moment kunnen uitzoeken. Ze mag dan zeggen dat ze het verdient om in Inzell te rijden, ze weet donders goed dat er mensen zijn die daar anders over denken. Die vinden dat de commissie kernploegen Zijlstra thuis had moeten laten, omdat je op je vingers kunt natellen dat Barbara de Loor beter zou hebben gepresteerd. Bovendien beweert Zijlstra dat ze het aardig vindt om op allroundkampioenschappen te verschijnen, maar dat de WK afstanden voor haar veel belangrijker zijn. Waarom gunt ze de meerkamp dan niet aan De Loor?

Zijlstra probeert zich staande te houden onder de druk die op haar rust. Ze doet haar best om de schaduw van Barbara de Loor weg te rationaliseren. Ze is gevallen, zonder dat daar een aanwijsbare oorzaak voor is. Maar niemand moet denken dat dat met zoiets ongrijpbaars als onzekerheid te maken heeft. Belangrijker dan de vraag hoe het zo gekomen is, vindt ze de vraag hoe ze het voorval zo snel mogelijk van zich af kan zetten. “Ik heb er een uur of drie last van. Dan gaat er een soort wekker en weet ik: het is zonde om er nog meer energie in te steken. Ik verwerk het in mijn eentje, want ik moet er alleen uitkomen. Uiteindelijk heb je alleen met jezelf te maken.”

Schaatsen is een individuele sport. Je kunt vijf of zes schaatssters in een kernploeg stoppen, ieder zal alleen voor zichzelf schaatsen en de anderen als concurrenten beschouwen. “We zijn individuele sporters, ieder rijdt toch haar eigen toernooi en ieder moet haar eigen zaakjes opknappen”, was de reactie van Annamarie Thomas op de pech van haar teamgenote. En Thomas kan het weten: toen zij afgelopen zomer kampte met rugproblemen, kon ze merken dat haar teamgenotes blij waren dat ze een concurrente minder hadden. “Ik ben absoluut niet opgevangen door de anderen. Integendeel, ze waren blij dat ik iets aan mijn rug had, omdat zij daardoor meer kansen hadden. Dat is ook logisch. Toen Gunda Niemann aan haar knie was geopereerd dacht ik ook: dat is mijn kans.”

Betrokkenheid

Natuurlijk leef je binnen een en dezelfde ploeg met elkaar mee, zegt Thomas, maar dat is alles. Veel verder gaat de betrokkenheid niet: “Als we nou dikke vriendinnen van elkaar waren . . . maar dat zijn wij niet. In dit soort ploegen kunnen geen vriendschappen ontstaan. En dus kan ik Carla niet helpen. Als ik met haar mee zou treuren, word ik daar trouwens zelf alleen maar slechter van.”

Op de 500 meter, de enige afstand die de vrouwen gisteren aflegden, eindigde Thomas op de tweede plaats. Ze opende sneller dan ieder ander en bleef met 41,32 eenhondsterste seconde boven de eindtijd van de Amerikaanse Becky Sundström. “Dat lijkt heel weinig”, grijnsde Thomas, “maar als je bedenkt dat één seconde altijd nog tien meter is, kun je wel uitrekenen hoe groot de afstand tussen ons was.”

Dat geldt ook voor de afstand tussen haar en Niemann. De Duitse titelverdedigster was volstrekt niet tevreden met haar eindtijd van 41,63 en de daarbij behorende zesde plaats. Tonny de Jong werd elfde en was daar wel blij mee, omdat het beter was dan vorig jaar. “Nu zit ik in elk geval bij de eerste twaalf.” Met de perikelen van Carla Zijlstra bemoeit de verlegen Friezin zich niet. “Ik laat haar met rust. Je weet maar nooit hoe iemand gaat reageren. Het kan best zijn dat ze denkt: jezus, waar bemoei je je mee?”