Smeets

Met enige (?!) verbazing hoor ik de woorden die mevrouw Douglas (namens haar man) tot het ANP heeft uitgesproken voorgelezen worden via de tv. De sprinter heeft het over de slechtste dag van zijn leven, alleen de dag dat zijn vader en moeder overleden topten dit moment van onheil.

Marlene Ottey had een nog mooier klinkende volzin. Iedereen in de sportwereld wist hoe zij met de ethische waarden binnen de atletiek omging. Hoe voorzichtig ze was, dat zoiets (dopegebruik) nooit in haar gedachten op zou komen. Oké nu is het dus even de atletiek die de klappen krijgt, maar wat zijn die klappen? Ik zag Marion Jones, de Amerikaanse sprinster, in alle gemoedsrust stellen dat het tijd wordt de onderzoekslaboratoria en hun testapparatuur te gaan testen.

De Jones-gedachte is niet nieuw. Steeds als er binnen een bepaalde sport binnen korte tijd een aantal sporters is 'gepakt', komt deze gedachte naar boven.

Ik herinner me nog de collectieve verontwaardiging toen in de jaren zeventig een groot aantal top-wielrenners op het vrij onschuldige middel 'stimul' werd gepakt. België (als land) en de Nederlandse wielersport stonden op hun kop: dit kon niet, dit waren helden-renners, die deden zoiets niet. Natuurlijk deden ze dat wel en het laboratorium werd toen ook al als schuldige aangewezen.

En de verontwaardiging bij die Festina-renners in 1998 was in die eerste dagen toch ook fabelachtig gespeeld. Zwaar optreden van de Franse politie brak die barrière bij de meesten, maar de grootste ontkenner, Virenque, is weer held en verdient groot geld bij de criteriums. Met die renners van toen, Merckx, Kuiper, De Vlaeminck en nog een flinke handvol toppers, is het ook goed gekomen. En hoe!

Moeten de atleten zich daar dan maar aan spiegelen? Neen. Want zo werkt het niet. De atletiek heeft altijd en hard van zichzelf geroepen clean te zijn en dat een paar boeven (Johnson, Krabbe) uitzonderigen waren. Die de regel bevestigden? Waarschijnlijk. Ik heb altijd begrepen dat de acht man die de 100 meter-finale van Seoul betwisten ongeveer dezelfde 'lading' droegen en dat alleen de domste werd gepakt werd en als groot slecht voorbeeld werd 'gehangen'.

Na Krabbe en Breuer, na Sotomayor, Christie en Ottey is dat groepje wat uitgebreid. Ligt de sportwereld wakker van een positieve Douglas? Neen. Men haalt de schouders op: 't zal wel. Lul! Stommerd. Juist omdat die atletiekwereld niet die eigenschapjes van de wielrennerij heeft (fietsen is volkser, men vermoedt meer, een knecht die de Tour wil uitrijden mag best een beetje . . .) is het aardig om te zien hoe deze wereld nu gaat reageren. Lopen hier de sponsoren weg? Wordt er een banvloek uitgesproken over de grote wedstrijden? Worden bepaalde 'stallen' nu van wedstrijden uitgesloten (wie is de TVM van de atletiek?) en hoe gaat de niet-sport-journalistiek met deze materie om? Krijgen atletiek-insiders nu de wind van voren?

Een opwekkende gedachte: van al die ontkennende, liegende, draaiende vedetten van de laatste tijd valt eigenlijk niets te zeggen. Ze zijn zoals de moderne mens is. Kwetsbaar van nature, op weg naar rijkdom, ten koste van alles. Met klein bedrog en leugenachtig leven als basis.

Eigenlijk krijg ik steeds warmere gevoelens voor wielrenner Ludo Dierxcksens, de enige top-sporter van de laatste tijd die gewoon zei wat hij had gedaan. En voor een naïeve dommerik werd uitgemaakt.