IJS

Zelfs als de mussen dood van het dak vallen, haat ik ijs. Geerfd van mijn vader, die de alleszeggende gewoonte bezat zijn handschoenen uit de kast te halen zodra hem een puntig roomijsje danwel een sorbet werd voorgezet.

Het ijs op rivieren, singels en grachten, van die laatste hebben we er terecht maar weinig in Rotterdam, bekoort mij evenmin. De enige goede herinnering dateert uit de periode van de middelbare school. 'IJssie-kraken' was destijds een mooi, zij het niet ongevaarlijk vermaak. In hoog tempo van scheur naar schots springen, tot het noodlot onvermijdelijk toesloeg. Om vervolgens de druipende kleren uit te wringen. Bedolven onder lof, want je was de held van de klas.

De houten schaatsen, pronkstukken die het nu bij 'Tussen kunst en kitsch' prima doen, staan onaangeroerd op zolder. Eén keer heb ik getracht ermee vooruit te komen, maar deze ogenschijnlijk sportieve uitspatting was slechts bedoeld om indruk te maken op het leukste meisje van de klas. Vergeefs overigens, want terwijl mijn rivaal zijn charmes aanwendde, bracht ik de uren door met het ontwarren van veters.

Een enkele keer waagde ik me toch op het ijs. Wandelend en met de handen diep in de zakken. Tot ik eens, op een stille plek, een schaatsende jongen trof, die de tijd wilde weten. Terwijl ik mijn horloge raadpleegde, sloeg hij me met één vuist tegen het ijs. 'Zó laat is het', riep die dwaas hoog boven me en schaatste verder, alsof zijn handelwijze strikt genomen zeer wel verklaarbaar was.

Ik staarde hem na en waggelde met bebloede lippen en groen-gele sterren voor de ogen naar de kant. Nadien ben ik nooit meer op enige ijspiste ook geweest en geef ik als dessert de voorkeur aan Blue Stilton boven zelfs een Dame Blanche.

Met de Elfstedentocht volgde na tientallen jaren zowaar de hernieuwde kennismaking met het ijs. Een zakelijke dit keer en, toegegeven, geen beroerde. Leerzaam bovendien, want het ijs van 1997 is nog steeds naargeestig, om van te rillen en te gruwen. Een hele geruststelling, mijn schaatsen gaan nog decennia mee.