Alleen eisen aan arts?

De auteur is huisarts te Zeist.

Veel artsen blijken terughoudend te zijn in het melden uit angst voor justitie, maar ook vanwege de naweeën in de vorm van ondervraging en papieren rompslomp. Ik heb geen problemen met de zorgvuldigheidseisen en de meldingsplicht. Bij zo'n ingrijpende beslissing wil ik graag consulteren en afwegen. En dan ook melden, omdat ik denk dat ik zorgvuldig gehandeld heb en de patiënt goede hulp heb geboden.

Diezelfde 22 januari nam ik deel aan het KNMG-congres 'Euthanasie, praktijk en regulering'. Daar hoorde ik dat de gemiddelde tijd waarop artsen iets 'terughoren' van justitie, tussen 8 weken en 6 maanden ligt. Men vond dat veel te lang.

Enkele jaren geleden meldde ik 'hulp bij zelfdoding'. Afgezien van het feit dat de reacties van de gemeentelijke lijkschouwer ('Waarom op dit tijdstip?' - het had langer geduurd dan we verwacht hadden) en de officier van justitie ('Aan die vorm van kanker is toch tegenwoordig wel wat te doen?') niet erg prettig waren en alle officiële toestanden tot in de nacht duurden, was ik opgelucht omdat het eindelijk voorbij was.

Nu, ruim 3,5 jaar later, heb ik nog niets van justitie gehoord. Over zorgvuldigheid gesproken! Is mijn 'geval' zo ingewikkeld dat men er nog niet uit is of is het in de onderste la of in de prullenmand verdwenen? Ik lig er gelukkig niet van wakker, dat doe ik alleen vóór het bewuste moment. Dit alles veroorzaakt (nog) niet dat ik in de toekomst niet meer zal melden, maar geeft mij wel het gevoel dat alleen de arts zorgvuldig moet zijn en getoetst moet worden. Hopelijk kunnen door het instellen van de zgn. regionale toetsingscommissies dergelijke 'onzorgvuldigheden' in de toekomst vermeden worden.