Na Stekelenburg

Johan Stekelenburg, de vertrekkende voorzitter van de FNV, is een samenbindende figuur geweest, die een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de coöperatieve opstelling van deze vakcentrale. Dankzij die opstelling heeft de vakbeweging een belangrijk aandeel geleverd in het overeind houden van de typisch Nederlandse overlegeconomie, die jarenlang onder druk heeft gestaan, maar thans toch zo succesvol blijkt.

Het is daarom positief dat veel er op wijst dat zijn opvolger, Lodewijk de Waal, op die weg door het Nederlandse poldermodel zal doorfietsen. Met het akkoord over flexibel werken, vorig jaar, wist hij als CAO-onderhandelaar 'het middenveld' weer terug te krijgen op de Haagse agenda's - zowaar een indrukwekkende prestatie.

Maar het is een teken aan de wand dat de wisseling van de wacht vergezeld is gegaan van een machtsstrijd en een teken van zwakte dat daarbij koppen moesten rollen. Onzeker is ook of de vakcentrale een andere weg gegaan zou zijn onder leiding van vice-voorzitter Ella Vogelaar. Weten zullen we het nooit. Vogelaar toonde zich meer geëngageerd over deeltijd, zorgtaken en andere sociale paragrafen uit het vakbondswerk.

De Waal liet als een van de dragers van de nieuwe grondslagen van de vakcentrale vorig jaar een heel pragmatisch gezicht zien. Hij wilde afscheid nemen van de brede vakbeweging die zich ook op andere thema's dan geld en werk richt. Pas onder druk van de leden bouwde hij in de grondslagen weer wat oud 'idealisme' in, zoals oog voor maatschappelijke zaken.

Ondanks de waardering voor De Waals prestaties tot nu toe, knaagt de twijfel of de nieuwe voorman voldoende bevlogenheid voor maatschappelijke thema's in huis heeft. Die angst wordt zeker niet minder nu de vrouw in het bestuur die duidelijk wel meer gedrevenheid had voor sociale zaken, gefrustreerd het speelveld verlaat.