Chirac niet echt welkom in Israël

Van onze correspondente TEL AVIV - Twintigduizend scholieren hebben zaterdagavond de Franse president Jacques Chirac in de Syrische hoofdstad Damascus op een warm onthaal getracteerd. Een dergelijke ontvangst kan de Fransman vandaag wel 4vergeten als hij op zijn toernee door het Midden-Oosten Israël aandoet.

Nog voor de komst van Chirac naar Jeruzalem leken de problemen zich slechts op te stapelen. Het allergrootste probleem is intussen uit de weg geruimd. Chirac wenste geen gehoor te geven aan de Israëlische uitnodiging het parlement, de Knesset toe te spreken, ook al is dat gebruikelijk bij zulk hoog bezoek. De Israëliërs waren des te pijnlijker getroffen omdat Chirac woensdag wel het Palestijnse parlement toespreekt in Ramallah - de eerste maal in de geschiedenis dat een buitenlands staatshoofd zoiets doet.

Het compromis is nu: Chirac zal wel naar de Knesset komen, maar er niet spreken. Daarvoor was er ook al gebakkeleid over zijn voornemen slechts drie minuten te besteden aan het bezoek aan de Klaagmuur, waarna hij uren had uitgetrokken voor de heilige islamitische en christelijke plaatsen. De Klaagmuur krijgt nu toch nog twintig minuten.

De Franse minister van buitenlandse zaken zal ontbreken tijdens het bezoek aan Israël. Dit omdat de Europese Unie heeft besloten dat haar ministers van buitenlandse zaken het Palestijnse Orient House moeten bezoeken als zij in Jeruzalem zijn. Als De Charette daarheen gaat hoeft Chirac niet meer te komen, had Israël gedreigd. Dus werkten de diplomaten de oplossing uit: in plaats van De Charette komt nu een onderminister voor gezondheidszaken mee, hij zal ook naar het Orient House gaan.

Moeizaam

De problemen zijn tekenend voor de moeizame relatie tussen het Israël van Netanjahoe en het Frankrijk van Chirac. Israël verwijt Frankrijk een eenzijdige pro-Arabische koers te varen en ziet geen heil in de belangrijke rol die Chirac zichzelf heeft toebedacht.

Het ziet met lede ogen aan hoe Frankrijk binnen de EU het Franse standpunt probeert door te drukken en zich met alle geweld als bemiddelaar wil opdringen. Netanjahoe liet gisteren al fijntjes weten dat hij nog altijd gelooft in directe Arabisch-Israëlische onderhandelingen, hooguit met bemiddeling van de VS. Met andere woorden 'zonder Fankrijk'.

Parijs benadrukt op zijn beurt zijn historische banden met Libanon, de goede verstandhouding met Syrië, de 'dialoog' met Iran, de financiële hulp aan de Palestijnen en de goede contacten met de Arabische wereld in het algemeen. Maar daarnaast kan Parijs ook bogen op een goede band met Israël, al is de vraag of die niet een beetje tot het verleden hoort en te danken was aan president Mitterrand die met name goede vriendjes was met de francofiel Sjimon Peres.

Toch is de verwachting dat vandaag beide partijen hun uiterste best zullen doen elkaar met vriendelijkheden te overladen. Tenslotte heeft Israël geen enkele baat bij een vijandig gezind Parijs en beseft Chirac dat als hij echt een rol wil spelen hij op zijn minst ook een goede verstandhouding met Netanjahoe zal moeten creëren.