Uitvoering Nederlands poptalent laat nog veel te wensen over

AMSTERDAM - De zanger drentelt over het podium, struikelt met gitaar en al over een box, maar heeft nog wel de tegenwoordigheid van geest om door te blijven spelen. De start van de presentatie van de singer/songwriter cd 'Characters' verliep afgelopen maandag in Paradiso niet bepaald vlekkeloos.

De scène bleek wel typerend voor de stand van zaken bij de Nederlandse singer/songwriters. Want de goede wil was bij de presentatie van 'Characters', de tweede cd in de Unsigned-serie van het Nationaal Pop Instituut, wel aanwezig. Alleen liet de uitvoering nogal eens te wensen over. Bijna een jaar geleden werd de eerste cd van de Unsigned-reeks, ter ondersteuning van onbekend Nederlands poptalent, een groot succes. Op 'No Sweat' liet een keur aan beginnende R & B-artiesten horen dat de R & B in Nederland op een zeer hoog niveau staat. Hun gesoigneerde songs maakten zoveel indruk dat inmiddels de helft van de deelnemers een platencontract op zak heeft.

Het niveau van de tien muzikanten die deelnamen aan het singer/songwriters-project 'Characters' bleek afgelopen maandag echter veel wisselvalliger. Natuurlijk is het een genre dat niet te gelikt mag klinken. Rafeltjes en onregelmatigheden behoren immers juist tot de charme van de singer/songwriter-muziek. Maar bij de presentatie voor publiek, pers en familie (fototoestel in de aanslag) bleken de deelnemers tijdens hun korte optredens van ongeveer tien minuten per persoon, de kinderziektes nog lang niet allemaal achter zich te hebben gelaten.

Vooral op het gebied van de vocale capaciteiten liet menigeen een steekje vallen. Zo werd het publiek vergast op steenkool Engels (waarom had geen van de muzikanten bedacht dat het ook gewoon in het Nederlands kon?) en flagrante staaltjes vals zingen. Ook compositorisch bleek er heel wat mis te kunnen gaan. Op zich was het posititief dat de Nederlandse singer/songwriters, in navolging van hun buitenlandse collega's, het stijlpurisme aan de kant hadden gezet. Zo kwamen naast de gebruikelijke folk- en blues-getinte luistersongs in Paradiso ook stevige gitaaruitstapjes en creatieve samples voorbij. Tegelijkertijd ontbrak het echter jammer genoeg met regelmaat aan goede melodieën of een pakkend refrein.

Een nieuwe Anouk kon er daardoor in Paradiso niet gespot worden, zoals het bij meerdere acts ook onwaarschijnlijk leek dat ze op korte termijn met een platencontract aan de haal zullen gaan. Uiteindelijk waren er welgeteld drie acts die de indruk maakten dat zij een volledig concert lang zouden kunnen boeien. Irene Annink bleef met haar folkpop het dichtst bij de oorspronkelijke singer/songwriter-sound en was daarmee niet de meest progressieve deelnemer. Toch liet zij een aangename indruk achter met haar krachtige en toch lenige stem en goed in elkaar stekende songs. Traditioneel was ook de bijdrage van de achttien-jarige Joep. Met zijn zuigende bluessongs en prachtige slide-gitaar-spel kon hij op veel bijval van het publiek rekenen en bewees de Amsterdammer dat het geen toeval is dat Willie Foster (van Muddy Waters) hem al uitnodigde voor een toernee.

De leukste ontdekking van de singer/songwriter-avond was echter het trio van Racoon. Een uitstekende gitarist, die de vaart er behoorlijk in hield met aanstekelijke riffs, en de professioneel klinkende samenzang van twee prima zangers met uitstraling stonden garant voor een aanstekelijk rondje singer/songwriter-pop en maakten Racoon tot de band die het meest klaar lijkt voor het grotere werk.