Smeets

Kijken naar geweldig presteren, is heel prettig kijken. Als je Michael Johnson ziet lopen, vraag je je af waarom de mens een 'achtervoet' heeft. Hij, Johnson, gebruikt dat deel van zijn lijf niet. Afrollen? Nooit van gehoord.

Johnson is vooral perfect als het gaat om zijn 'after the race handelingen'. In de hele grote sport (en dat is zo'n 400 meter finale) is het heel moeilijk de balans tussen echt en onecht te vinden, om niet 'cocky' te worden, om niet die schemerzone van 'arrogant' binnen te komen, maar gewoon, blij en opgelucht te blijven. Johnson heeft, net als Michael Jordan, die balans redelijk goed gevonden. Hij speelt met mannen die camera's dragen, hij gebruikt zijn publiek als behang, doet precies wat hij wil, geeft statements in plaats van persconferenties, maakt precies uit met wie hij praat en met wie niet en bepaalt ook de ritmes van die gesprekjes.

Donderdagavond hoorde ik hem via de BBC en later bij Eurosport. Same player shoots again. Bijna dezelfde bewoording, intonatie, lach en ingehouden gehaastheid. Vier antwoorden, daarna loopt ie gewoon weg, want hij maakt uit hoe lang deze sessie mag duren. De echte wereldvedette dus en daarvoor was de onsmakelijk ogende atletiekbaas Nebiolo ook de tribune afgekomen. De zeventiger uit Italië (ooit, zo hoorde ik, beïnvloed door Mussolini en zijn denkwijzen) pakte de Amerikaanse atleet even klef aan. Een rilling trok door mijn stille huiskamer . . . engerd.

Ik heb het begrip BBC genoemd. Met excuses aan mijn Nederlandse collega's, maar ik heb de 10 kilometer race voor vrouwen bij de Britten bezien en vooral beluisterd. Top tv. Nou was de race van vooral Miss Radcliffe van een onvergelijkbare schoonheid. De forse Britse, die loopt met een 'tik' zou je mogen zeggen, toonde een onverzettelijkheid die ik lange tijd niet, waar dan ook, ben tegengekomen.

Samen met twee Afrikaanse afstandloopsters, Wami en Loroupe, bleef de doorploegende Britse over in een kolkende race die zich in een bijna onmenselijke temperatuur afspeelde. Waar de andere deelneemsters zwalkten en uitstapten, bleef Radcliffe doorhollen met zoveel zichtbare inspanning dat je zelf spierpijn begon te krijgen bij het bezien van de beelden uit Spanje.

Je wist zeker dat de kleine Afrikaanse vrouwtjes dit zinnebeeld van Britse huisvlijt zouden kleinkrijgen. Blanke huid, Brits blank, lange benen, lelijke loop, maar geen seconde wilde ze breken. Ze groef zichzelf in, werd tweede, maar zelfs de beslissende en te verwachten superbe versnelling van Wami probeerde ze nog te counteren. Ze liep toen niet meer, ze ploegde zich voort, molenwiekend met haar armen, een grimas op haar gezicht. Fascinerend om te zien.

Heel even ging ze liggen, stond toen op en de (aparte) BBC-camera hield haar minutenlang vast en zorgde voor ongekend mooie televisie; zelden gezien. Het commentaar daarbij was superb; ingetogen, vol lof, met zo soms een zin als: ,,She is an inspiration for your British athletes, she sure is . . .''.

Johnson was formidabel in zijn 'cool', Radcliffe perfect in haar 'warmte'. De een won, de ander verloor, maar won weer van zichzelf.

De complete BBC-crew in Sevilla had kippenvel, een schorre stem en sprak met bewondering over de daden van de volkomen tevreden vrouw die 'slechts' tweede was geworden. Zo heel soms valt er toch nog iets te genieten op de (sport)tv.