BRIEVEN

Navo Koen Koch kan gelijk hebben met zijn column (15 februari) tegen Bolkesteins visie op de (niet-)uitbreiding van de Navo met landen van het Oostblok.

Toch hoorde ik tot mijn verrassing van de man met wie ik het zelden eens ben iets wat ik van anderen ook graag en vaker zou hebben gehoord: dat we de Russen niet onnodig voor het hoofd moeten stoten. In mijn ogen gedraagt het Westen zich als arrogante wereldheerser en doet de mening van de Russen er nog steeds niet echt toe. Wij willen de macht en de rijkdom. En de rest ziet maar. Als het aan mij lag werd de Navo onmiddellijk afgeschaft. Amsterdam Franz Bonsema

Matthüus Passion Jan Greven is ervan overtuigd “dat de Matthüus Passion de eeuwen heeft getrotseerd doordat mensen in Jezus' lijden hun eigen emoties herkenden” (Trouw, 15 februari). Als hij daarin gelijk zou hebben, zou de belangstelling voor dit werk toch te lijden moeten hebben onder de secularisatie. Niets is natuurlijk minder waar. Het uitzonderlijke, of liever gezegd het wonder van de Matthüus Passion, is toch de geniale muziek en niets anders. Dat Bach ook de bedoeling had een religieuze ontroering op te roepen, zoals Greven zegt, doet daaraan niets af. Er is met dezelfde bedoeling zoveel onbeduidende muziek geschreven.

Veel van Bachs muziek, ook de instrumentale, schenkt niet alleen esthetisch genot, maar appelleert ook aan vaak onbestemde hogere, verheven, zo men wil religieuze emoties. Ook in de Matthüus Passion wordt voor heel veel luisteraars 'het hogere' niet meer uitgedrukt in de tekst, maar alleen nog in de tijdloze muziek. De woorden verliezen voor velen hun wezenlijke, theologische betekenis; de muziek blijft vitaal, ontroerend, vervoerend en voor wie dat zo voelt religieus. Winterswijk Henk Wilts

Signaal Als het waar is wat sommige deskundigen zeggen, dat labiele mensen door de aandacht van de media voor gevallen van kindermoord zelf ook tot een dergelijke daad over kunnen gaan, is het dus van groot belang hoe er in de media mee wordt omgegaan. En dan vind ik het verbijsterend dat de teneur van de berichtgeving er over het algemeen een van medelijden is met ouders die hun eigen kinderen vermoorden. Als het waar is dat labiele mensen zo door de media te beïnvloeden zijn, wordt het dan geen tijd dat de samenleving een krachtig geluid laat horen dat het volstrekt onacceptabel is dat mensen hun kinderen vermoorden? Tot nu toe wordt voornamelijk ingegaan op de onverwerkte emoties van deze mensen. De hulpverlening vraagt zich vertwijfeld af waar men tekort is geschoten, en terecht wordt natuurlijk gedacht dat er toch iets goed mis moet zijn wil je de hand aan je eigen kinderen slaan. Ik vind dan ook dat deze mensen zeker hulp moeten krijgen, maar daarnaast moet er een duidelijk signaal komen dat het vermoorden van je kinderen volstrekt verwerpelijk is. Er is altijd een andere keuze mogelijk. Enschede J. Visser

Fondswerving In zijn column in Trouw van 18 februari haalt Johan van Workum het maandblad onze Wereld aan: “Het ontbreekt de Derde-Wereldbeweging aan betrokken achterban”. Met dit door hemzelf geconstrueerde 'citaat' probeert Van Workum een door Bram van Ojik en mij geschreven opiniestuk samen te vatten. En passant concludeert hij dat wij er met dit 'citaat' helemaal naast zitten: het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking neemt helemaal niet af.

Ondanks het hoge 'amusementsgehalte' van onze Wereld (de kwalificatie is van Van Workum) blijkt het voor hem toch nog moeilijk het blad goed te lezen. Van Workums eigenlijke onderwerp is de toenemende commercialisering van fondswervers voor Goede Doelen. Hij vreest dat de toenemende irritatie over wervende folders en televisieshows het draagvlak voor ontwikkelingssamenwerking wel eens zou kunnen ondermijnen. Welnu, dat is ook precies de strekking van onze opiniebijdrage in onze Wereld. Letterlijk schrijven we: “De achterban van de ontwikkelingsorganisaties wordt niet gemobiliseerd om politieke wensen kracht bij te zetten, maar om het financiële draagvlak van de verschillende organisaties te vergroten”. En: “Er is een groot draagvlak voor internationale samenwerking, worden ontwikkelingsorganisaties niet moe te getuigen. Het zij zo. Maar dat draagvlak wordt niet politiek vertaald. Al die honderdduizenden mensen mogen een girootje overmaken, een gezellige donateursdag bezoeken en Max Havelaarkoffie drinken. Gemobiliseerd worden ze echter niet. Hun macht wordt niet gebruikt om eisen kracht bij te zetten. Om iets af te dwingen.”

Een van de belangrijkste conclusies van de conferentie over missie, zending en ontwikkelingswerk waarover Van Workum in zijn column schrijft, was dat het draagvlak voor internationale samenwerking uit meer moet bestaan dan slechts financiële steun. Dat onderschrijf ik van harte. Amsterdam Stan Termeer hoofdredacteur onze Wereld