De wereld van Bloem

Met uithalen, soms fluisterend, soms haast grommend weet Bloem (18) het publiek in haar ban te houden. Ze wordt de Nederlandse Björk genoemd omdat ze met haar grillig stemgeluid en sierlijke mimiek op de IJslandse zangeres lijkt. Maar Bloem zegt alleen zichzelf te imiteren: “Als ik tien jaar eerder geboren was, zouden mensen me met Nina Hagen vergelijken. Vrouwen die op hun eigen manier zeggen waar het voor hen op staat, worden vaak met elkaar in verband gebracht.”

De Haarlemse zangeres maakte haar debuut voor het grote publiek op Lowlands, en speelde vorig weekend op Noorderslag in Groningen. Met een begeleidingsband, drie mannen ongeveer twee keer haar leeftijd. “Dat was een fantastisch optreden, het was net of vier energiestromen zich bundelden. Een optreden moet een geheel zijn, als verschillende verhaaltjes uit een boek. Dat lukte op Noorderslag, er vielen geen stiltes.”

De muzikanten voelen Bloem haarfijn aan. “Ik zeg bijvoorbeeld, ik wil hier meer glittertjes, en dat snappen ze dan.” Ze hebben zichtbaar plezier in de wereld van Bloem.

Bloem de Wilde de Ligny, zoals ze voluit heet, praat in zelfverzonnen termen, net zoals ze zingt in poëtische, maar niet bestaande zinnen die ze opschrijft in kleine boekjes. Alleen het gevoel dat ze wil overbrengen is duidelijk. 'Bloemistische woorden', noemt ze dat zelf. Van het beroemd zijn, 'gaat ze niet uit haar ster', en in het nummer 'Sphallik' zingt ze: “Mmmmmoving through the countryslide I'm curling out in breathless, I am not beyond.” Haar liedjes leiden een eigen leven in haar hoofd, die willen 'eruit', zegt ze. Ze heeft nooit muziekles gehad en altijd op haar gevoel muziek gemaakt en zichzelf begeleid met haar gitaar. “Ik ben begonnen met zingen zodra ik geluid kon maken. Ik heb een foto van mezelf als kale baby op een po, met een enorme koptelefoon op mijn hoofd.” Nu met de band is dat wel even wennen. “Ik moet ineens de maten gaan tellen.”

Ze laat haar woorden vergezellen door vluchtige arm- of hoofdbewegingen, als ze zingt en als ze praat. Ze is klein, heeft twee staartjes op haar hoofd, een rokje met een glitterpanty en een trui afgezet met glimmende linten. Een Pipi Langkous die zich onttrekt aan regeltjes en jong de vrijheid zocht. Bloem stopte met school en verliet vorig jaar haar ouderlijk huis.

“Ik heb de vijfde klas van het gymnasium afgemaakt maar na de zomer wilde ik niet meer. Ik besefte eindelijk dat ik er niets meer aan had. Dat wist ik al wel, maar mensen verwachten van je dat je naar school gaat. Ik kan nu bewijzen dat ik school niet nodig heb. Nu werk ik voor wat ik wil bereiken, dus zeurt er niemand meer.” Hoewel de rector het blijft proberen. “Ik liep laatst langs mijn oude school en toen begon hij te zeuren dat het zo zonde was dat ik gestopt ben. Maar school doe je om de baan te vinden die je wilt vinden. Nou, die heb ik nu al.”

Haar schooltijd was niet de beste tijd. Ze was vaak moe en wist eigenlijk niet waarvoor ze het allemaal deed. “Het is moeilijk, school. Mensen kunnen elkaar niet gewoon laten zijn wie ze zijn. Het zijn allemaal grasprietjes en heel soms staan er een paar bloemen die daar onafhankelijk tussen groeien. Dat is mooi.”

Met deze Bloem gaat het goed. Ze gaat met de band op tournee en er zijn vage plannen voor een cd.

“Ik ben nu erg verliefd, op Erik en op alles en iedereen. Zometeen als ik naar buiten ga in de zon, weet ik dat de kriebels in mijn buik komen en dat ik zin krijg om te dansen.”

Hoelang is ze al verliefd op het leven?

“Al achttien jaar. Dat snappen mensen soms niet, dan denken ze dat je dronken bent, ofzo.”

Laat de mensen maar denken.