Telefilm 'Het paradijs' verdrinkt in clichés

Telefilms zijn Nederlandse speelfilms, gemaakt met een niet te hoog budget en rechtstreeks geproduceerd voor de tv. Deze formule levert soms een prima film als 'Suzy Q', die twee Gouden Kalveren won. De telefilm van vanavond, de zwarte komedie 'Het Paradijs' van regisseur Maarten Treurniet (o.a. 'Pleidooi' en 'Zwarte Sneeuw') is echter niet erg geslaagd te noemen.

Dat komt ten dele door het hoge déjà vu-gehalte dat de film heeft. Net zoals een groot deel van onze vaderlandse literatuur speelt ook een fiks gedeelte van de Nederlandse films en tv-drama's zich af in benauwde, sombere dorpen, waar nog de tijdgeest van de jaren vijftig waait en het altijd miezerig weer is. 'Het Paradijs' is hierop geen uitzondering.

Ook het onderwerp is wat originaliteit betreft niet verpletterend: het archetype van 'de hoer met het gouden hart' is weer van stal gehaald. Ook typisch Nederlands: weinig tekst, en wordt er toch gepraat, dan in korte, afgemeten zinnen.

'Het Paradijs' gaat over een eenvoudige dorpeling, André, die in een radiopspelletje een nogal bizarre prijs wint: een hoer die een maand lang tot zijn beschikking staat. Zijn broer Hendrik, met wie hij samenwoont en streekbus 677 bestuurt, vindt het maar niks, maar André heeft wel schik in zijn prijs. Hij laat geen gelegenheid ongebruikt om de hoer, Diana, te vernederen. Als Diana op een dorpsbruiloft voor geld seks heeft met andere mannen, verandert André echter van mening en wil ook hij Diana zo snel mogelijk weghebben.

Het plotselinge overlijden van Bert, de beste vriend van de broers, zorgt echter voor onverwachte ontwikkelingen, en biedt Diana de kans zich als een ware moeder Teresa te ontfermen over Berts weduwe Harmonia.

De acteurs, waaronder Renée Fokker als Diana, doen hun best, maar redden de film niet. Daarvoor is de film, naast weinig origineel, te eendimensionaal. De dorpsbewoners zijn stuk voor stuk achterlijke, lompe boeren die niks anders doen dan over elkaar roddelen. Bij ruzie prikken ze elkaar het liefst direct een hooivork tussen de ribben, en op bruiloften dansen ze de vogeltjesdans.

Dat is allemaal wel heel clichématig, en waarom zou je als kijker bijna anderhalf uur in zulke bordkartonnen figuren geïnteresseerd blijven?

'Het Paradijs' weet te ontroeren noch de lachlust op te wekken. Bovendien is het geen compliment aan onze zuiderburen dat alle 'domme dorpsbewoners' een Vlaams accent hebben.